یعنی چه
این عبارت به معنای تقبیح کردن، ملامت کردن و ناروا دانستن اعمال یا صفات است. وقتی کسی چیزی را مذموم میداند، آن را از نظر اخلاقی، عرفی یا دینی ناپسند و سرزنشپذیر قلمداد میکند.
تلفظ
واژه «مذموم» بر وزن مفعول تلفظ میشود که م اول آن دارای فتحه و ذ دارای سکون است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت یا معادلهای آن مانند تقبیح کردن و نکوهیدن به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در زبان انگلیسی از افعال و عباراتی استفاده میشود که بار معنایی مخالفت شدید اخلاقی یا رسمی را به همراه دارند.
به عربی
خود واژه «مذموم» ریشه عربی دارد و از ماده «ذ م م» گرفته شده است که در ترکیبهای فعلی عربی به صورت استقباح یا ذم بیان میشود.
به فارسی
معادلهای سره و رایج فارسی این عبارت شامل بد دانستن، ناروا شمردن و ملامت کردن است که به جای ترکیب عربی-فارسی آن به کار میروند.
در قرآن
خود واژه «مذموم» ۳ بار در قرآن کریم (سوره اسراء آیات ۱۸ و ۲۲، سوره قلم آیه ۴۹) به کار رفته است که به انسانهای راندهشده، ملامتشده و بییار و یاور به دلیل اعمال ناپسندشان اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل مذموم دانستن
عبارت «مذموم دانستن» یک ترکیب فعلی متشکل از واژه عربی «مذموم» (اسم مفعول از ریشه ذمّ به معنای سرزنش شده) و فعل فارسی «دانستن» است. این اصطلاح در ادبیات فارسی، متون اخلاقی و مفاهیم دینی برای ابراز مخالفت شدید، زشت شمردن و تقبیح یک صفت یا رفتار به کار میرود.
در حوزه دین و قرآن، این مفهوم بار معنایی سنگینی دارد و نشاندهنده اعمال یا صفاتی است که مورد خشم و نکوهش الهی قرار میگیرند. در کاربرد روزمره و جدول کلمات نیز این واژه همواره با مفاهیمی همچون ملامت، نکوهش و ناپسندی همردیف است.