یعنی چه
اللبونه در زبان عربی به جانور یا حیوان مادهای (مانند شتر، گاو یا گوسفند) گفته میشود که شیر در پستان دارد و به نوزاد خود شیر میدهد. در زیستشناسی مدرن جهان عرب، این واژه به عنوان صفت یا اسم برای اشاره به «پستانداران» (Mammals) به کار میرود؛ یعنی جانورانی که فرزندان خود را با شیر تغذیه میکنند.
تلفظ
این کلمه با حرف تعریف «ال» آغاز شده و ادغام شمسی دارد. تلفظ دقیق آن به صورت «اَللَّبونَه» (با فتح لام مشدد، فتح باء، سکون واو و فتح نون) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه «اللبونه» دقیقاً یک پاسخ ۷ حرفی است که به عنوان معادل حیوان شیرده یا اصطلاح پستانداران مطرح میشود.
به انگلیسی
بسته به متن کاربرد، در مفهوم سنتی معادل جانور شیرده و در متون علمی زیستشناسی دقیقاً معادل رده پستانداران است.
به عربی
در زبان عربی کلاسیک از واژههای همریشه مانند «لبون» و «مرضعه» استفاده میشود و در علم امروز «الثدییات» مترادف اصلی آن در مبحث پستانداران است.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای مفهوم زیستشناسی آن از کلمه Memeli و برای توصیف عمومی حیوان از عبارت Süt veren hayvan استفاده میکنند.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه در متون کهن لغوی و فقهی به صورت «حیوان شیرده» یا «مادهشتر شیرده» است و در برگردانهای نوین علمی به «پستانداران» ترجمه میشود.
نماد چیست
این واژه و ریشه آن در فرهنگ سنتی و اسلامی نمادی از جریان زندگی، برکت الهی، روزی طبیعی و مادری است. همچنین در فقه، مشتقاتی مثل «ابن اللبون» به عنوان معیارهای رشد طبیعی جانداران در احکام تجلی مییابند.
جمعبندی و توضیح کامل اللبونه
واژه «اللبونه» یک واژه با ریشه عربی (ل-ب-ن) است که در اصل به معنای حیوان مادهای است که شیر در پستان دارد و آماده شیردهی به فرزند خود است. این کلمه در متون کهن فقهی، لغوی و دامی کاربرد زیادی داشته و به ویژه به مادهشترها یا گاوهای شیرده اطلاق میشده است.
در زیستشناسی و اصطلاحات علمی مدرن جهان عرب، کاربرد این واژه توسعه یافته و عبارت «الحیوانات اللبونة» دقیقاً به معنای «پستانداران» (Mammals) به کار میرود؛ چرا که ویژگی اصلی این رده از جانوران، تغذیه نوزادان با شیر مادر است.
اگرچه خود کلمه اللبونه به طور مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشه ثلاثی آن یعنی «لبن» (به معنی شیر) در آیات متعددی از جمله در توصیف نهرهای بهشتی و شیر خالص گوارا در دامها آمده است که نشاندهنده وفور نعمت، زایش و برکت الهی در فرهنگ اسلامی است.