یعنی چه
سزاواری اسممصدر از واژهٔ «سزاوار» است و به کیفیت یا حالتِ شایستگی، داشتن صلاحیت، اهلیت و مستحق بودن فرد یا چیزی برای دریافت پاداش، جزا، رتبه یا هرگونه بازخورد اشاره دارد.
مترادف
این کلمات بیشترین همپوشانی معنایی را با سزاواری دارند و بر داشتن حق یا توانایی ذاتی و اکتسابی تأکید میکنند.
تلفظ
این واژه از چهار هجا تشکیل شده و به صورت [sa-zā-vā-rī] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای «شایستگی» یا «درخور بودن» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد حقوقی، اخلاقی یا فلسفی، میتوان از هر یک از این معادلها استفاده کرد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از این واژهها استفاده میشود.
به فارسی
واژههای اصیل و سرهٔ فارسی مانند برازندگی و شایانگی، به خوبی مفهوم عمیق سزاواری را بدون نیاز به وامواژههای عربی بازگو میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل سزاواری
واژهٔ «سزاواری» مفهوم انتزاعی و ارزشمندی در حوزههای اخلاق، حقوق و روابط اجتماعی است که از ترکیب «سزا» (به معنی پاداش یا کیفر)، پسوند اتصاف «وار» و پسوند حاصلمصدر «ی» ساخته شده است. این واژه در ریشههای زبان پهلوی (پارسی میانه) سابقه دارد و بازتابدهنده پیوند مستقیم میان عمل فرد و نتیجهٔ عادلانهای است که دریافت میکند.
اگرچه این کلمه به صورت مستقیم در متون مقدسی مانند قرآن نیامده، اما ترجمههای فارسی مفاهیمی چون «استحقاق»، «جدارت» و صفاتی مانند «أجدر» (سزاوارتر) و «حقیق» همواره با این واژه پیوند خوردهاند. سزاواری نمادی از عدالت، تناسب و توازن اخلاقی در جامعه است که بر اساس آن هر کس به اندازهٔ صلاحیت و تلاشش جایگاه واقعی خود را مییابد.