یعنی چه
واژهٔ «مذمومه» شکل مؤنث صفت «مذموم» است و به ویژگی، صفت یا رفتاری اشاره دارد که از نظر اخلاقی، عرفی یا دینی ناپسند و مایهٔ سرزنش و بدگویی باشد. این کلمه در زبان فارسی بیشتر برای توصیف خلقیات بد مانند «صفات مذمومه» استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ دقیق این کلمه با فتح مِیم اول، سکون ذال، ضم میم دوم و فتحه مِیم سوم به صورت «مَذْمـوُمَـه» است. در زبان عربی تاء تأنیث در پایان آن به صورت «مذمومة» نوشته و در حالت وقف هاء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً با تعداد ۶ حرف مشخص میشود. طراحان جدول معمولاً از راهنماهایی مثل «نکوهیده»، «ناپسند» یا «صفت زشت اخلاقی» برای رسیدن به این واژه استفاده میکنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم ملامتبار بودن و ناپسندی اخلاقی یا رفتاری را برسانند، معادل این کلمه قرار میگیرند.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی و اسم مفعول مؤنث از فعل «ذَمَّ» (به معنی سرزنش کردن) بر وزن «مَفْعُولَة» است و با واژههایی چون مستقبحه و معیب علیه مترادف است.
به فارسی
برگردانها و برابرهای اصیل فارسی این واژه کلماتی مانند «نکوهیده» (ستایشنشده و مورد ملامت)، «ناپسند» (چیزی که پسندیده نیست) و «زشت» (از نظر اخلاقی) هستند.
نماد چیست
در ادبیات، اخلاق و فرهنگ اسلامی، واژهٔ «مذمومه» به عنوان یک نماد و اصطلاح برای اشاره به رذایل اخلاقی، صفات حیوانی و رفتارهای ضد ارزشی شناخته میشود که جامعه، عقل و دین آنها را طرد و رد میکنند؛ مانند حسد، کبر و بخل که همگی جزو «صفات مذمومه» به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل مذمومه
کلمهٔ «مذمومه» یک واژهٔ وامگرفته از زبان عربی است که پایگاه محکمی در ادبیات فارسی، متون اخلاقی و علوم اسلامی دارد. این کلمه از ریشهٔ «ذ م م» به معنای سرزنش و عیبجویی گرفته شده و به عنوان صفت برای هر چیز یا رفتاری به کار میرود که مورد ملامت و تقبیح عقل و شرع قرار گرفته باشد. نقطهٔ مقابل این کلمه، واژههایی چون «محموده» یا «ممدوحه» (پسندیده و ستوده) هستند.
بیشترین کاربرد ترکیب این واژه در زبان فارسی به صورت «صفات مذمومه» یا «اخلاق مذمومه» تجلی مییابد که به رذیلتهای درونی انسان مانند بخل، کینه، حسادت و تکبر اشاره دارد. گرچه شکل مؤنث آن یعنی «مذمومة» به طور مستقیم در قرآن نیامده است، اما ریشه و شکل مذکر آن (مذموماً و مذموم) بارها برای توصیف وضعیت افراد طردشده، خوارشده و گناهکار در آیات قرآن کریم به کار رفته است.