یعنی چه
«لهی» در اصل به معنای مشغول شدن به سرگرمیهای ناچیز و غافل شدن از حقایق و کارهای بااهمیت زندگی است؛ حالتی که انسان با بازیچههای دنیا، وظایف اصلی خود را فراموش میکند.
تلفظ
این واژه در متون لغوی بر اساس ریشه عربی معمولاً به صورت لَهْی (مصدر) یا لَهِیَ (فعل ماضی به معنی غافل شد) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۳ حرف دارد و به عنوان معادل غفلت یا سرگرمی بیهوده از آن استفاده میشود.
به انگلیسی
این واژهها حالتِ از دست رفتن تمرکز به خاطر یک امر سرگرمکننده یا غفلت ناشی از آن را میرسانند.
به عربی
واژه «لهی» خود ریشه در زبان عربی دارد و با مفاهیم سرگرمی و غفلت همارز است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل سرگرم شدن به امور ناچیز، بیخبری، فراموشکاری ذهنی و سهلانگاری است.
در قرآن
ریشه این واژه در قرآن کریم اهمیت بالایی دارد؛ مانند آیه «لَاهِيَةً قُلُوبُهُمْ» (در حالی که دلهایشان غافل است) و آیه «أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ» که به غفلت ناشی از افزونطلبی اشاره میکند.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و عرفانی، این مفهوم در برابر «ذکر» (یاد خدا) و «یقظه» (بیداری ذهنی) قرار میگیرد و نماد فرورفتن در حجابهای دنیوی است.
جمعبندی و توضیح کامل لهی
واژه «لهی» یک واژه کمکاربرد و مشتق از ریشه عربی «ل-ه-و» یا «ل-ه-ی» در زبان فارسی معیار است. معنای مرکزی و اصیل آن، غفلت ناشی از سرگرمی و رویگردانی از امور مهم به دلیل مشغول شدن به بازیچههای دنیاست. این کلمه به صورت مستقل در محاورات فارسی امروز حضور چندانی ندارد، اما شناخت آن به واسطه همخانوادههای پرکاربردش اهمیت دارد.
در فرهنگهای لغت و بافتهای قرآنی، مفاهیمی چون «لهو و لعب» با این واژه گره خوردهاند. در ادبیات دینی و عرفانی نیز این حالت ذهنی به عنوان نمادی از دنیازدگی، فراموشی حقیقت و نقطهای مقابل هوشیاری و ذکر شناخته میشود. همچنین در برخی گویشهای محلی گاهی مجازاً به مفهوم له شدن یا فرسودگی به کار میرود که با ریشه اصیل آن متفاوت است.