یعنی چه
قرآنیون یا قرآنگرایان به گروهی از مسلمانان اشاره دارد که معتقدند قرآن تنها منبع تام و معتبر برای هدایت، شریعت و استخراج احکام الهی است. این جریان فکری حجیت احادیث نبوی و روایات مکتوب را به دلیل احتمال جعل، تحریف یا تعارض با متن صریح قرآن، رد میکنند یا نقش آنها را بسیار محدود میسازند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی و عربی به صورت ضمه بر روی قاف (قُ)، سکون روی را (رْ)، الف کشیده (آ) و پسوند جمع «یون» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به پرسشهایی نظیر «جریان منکر حدیث در اسلام» یا «منتقدان حجیت سنت نبوی»، واژه ۷ حرفی «قرانیون» یا معادلهای آن به کار میرود.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و مطالعات اسلامی غربی، برای اشاره به این مذهب فکری از واژه Quranism و برای پیروان آن از کلمه Quranists استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این واژه با الف و لام تعریف به صورت «القرآنيون» نوشته میشود و در ادبیات دینی کلامی جهان عرب نیز بسیار رایج است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح، «قرآنگرایان» یا «طرفداران جریان قرآنبسندگی» است که به جای پسوند جمع عربی، از ساختار زبان فارسی بهره میبرند.
در قرآن
خود کلمه «قرآنیون» به عنوان یک گروه یا فرقه در متن قرآن مجید ذکر نشده است. این اصطلاح یک واژه نوظهور در تاریخ کلام اسلامی است. با این حال، پیروان این جریان برای اثبات حقانیت رویکرد خود به آیاتی نظیر آیه ۸۹ سوره نحل («وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِكُلِّ شَيْءٍ») استناد میکنند.
نماد چیست
قرآنیون یک سازمان، حزب رسمی یا فرقه ساختاریافته مذهبی با پرچم یا نشان تجاری مشخص نیستند. از این رو، این واژه نماد مادی ندارد و صرفاً نماد و نشاندهنده یک دیدگاه فکری مبتنی بر حذف حدیث از چرخه تشریع است.
جمعبندی و توضیح کامل قرانیون
واژه «قرآنیون» (یا قرآنگرایان) اشاره به یک جریان فکری و کلامی در میان مسلمانان دارد که معتقدند قرآن به تنهایی برای هدایت و استخراج احکام دین کافی است. پیروان این دیدگاه، حجیت سنّت مکتوب، احادیث نبوی و روایات امامان یا صحابه را به طور کلی یا تا حد زیادی رد میکنند و علت آن را احتمال بالای جعل و آسیبهای تاریخی وارد بر نقل حدیث میدانند.
این واژه ریشه عربی دارد و از ترکیب «قرآن» و پسوند جمع «ـیون» ساخته شده است. اگرچه خود این اصطلاح در متن قرآن نیامده و مخالفان در ابتدا آن را به عنوان یک برچسب انتقادی به کار میبردند، اما امروزه به عنوان یک عنوان علمی و کلامی برای تبیین دیدگاه «قرآنبسندگی» در دنیای اسلام (اعم از برخی متفکران شیعه و اهل سنت) شناخته میشود.