یعنی چه
فراوانخزینه در اصطلاح و ادبیات فارسی به کسی یا چیزی گفته میشود که دارایی، گنجینه یا خزانههای متعدد و انبوهی در اختیار دارد. این ترکیب توصیفی و صفتی، نشاندهندهٔ وفور مال و منال و ثروت فراوان است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «فَراوان» با فتح فاء و «خَزینه» با فتح خاء تشکیل شده است که به صورت متصل و به عنوان یک صفت مرکب خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «فراوان خزینه» به عنوان پاسخ برای طراحانی است که به دنبال یک صفت مرکب ۱۱ حرفی به معنی صاحب گنج فراوان یا متمول هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، میتوان از صفاتی که به وفور ثروت و گنجینهها اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم را با استفاده از ترکیب صفت کثرت برای خزائن یا صفت غنی بیان میکنند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل عباراتی چون گنجور، مالدار، صاحبمال، متمول و توانگر است که همگی بر داشتن دارایی زیاد دلالت دارند.
در قرآن
عبارت ترکیبی «فراوان خزینه» در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، واژهٔ «خزائن» که جمع خزانه (ریشه بخش دوم کلمه) است، در آیات متعددی به کار رفته؛ مانند آیه ۲۱ سوره حجر: «وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ» که به خزانههای بیپایان الهی اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه در ادبیات کلاسیک نماد انباشت دارایی و ثروت کلان است. نظامی گنجوی در شرفنامه از آن به عنوان نمادی برای دغدغهها و گرفتاریهای دنیوی یاد میکند، آنجا که میگوید: «فراوانخزینه فراوانغم است / کم است اندوه آن را که دنیا کم است».
جمعبندی و توضیح کامل فراوان خزینه
واژهٔ «فراوانخزینه» یک صفت مرکب ملموس در ادبیات فارسی و فرهنگهای لغت است که از ترکیب «فراوان» (ریشه فارسی کهن به معنی انبوه) و «خزینه» (معرب واژه پارسی گنجگ) ساخته شده است. این اصطلاح به طور دقیق به فرد ثروتمند، خزانهدار یا صاحب گنجینههای بزرگ اشاره دارد.
اگرچه این عبارت در لغتنامههای قدیمیتر گاهی به صورت دو واژه مستقل برای توصیف منابع و حوضهای بزرگ آب (خزینه حمام) نیز تصویر شده، اما جایگاه اصلی آن در شعر و ادب فارسی به عنوان صفت متمولان است. شاخصترین ظهور ادبی آن در اشعار نظامی گنجوی است که از آن برای نشان دادن رابطه مستقیم میان ثروت زیاد و افزایش غم و مسئولیتهای دنیوی استفاده کرده است.