یعنی چه
عبارت «عاجز ماندند» به معنای به بنبست رسیدن، کم آوردن، و از دست دادن توانایی برای حل یک مسئله، پاسخ به یک چالش یا مقابله با یک وضعیت است. این اصطلاح نشاندهنده درماندگی کامل در برابر یک رویداد یا تکلیف است.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت واکههای کوتاه و بلند: عا (آ کشیده) - جِ (ج با کسره) - ز / مان (م با الف کشیده و ن ساکن) - دَ (د با فتحه) - ند (ن و د ساکن).
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدول کلمات متقاطع با تعداد ۱۰ حرف، عبارت «عاجز ماندند» است. کلمات مترادف دیگر مانند درماندند یا فروماندند نیز بسته به تعداد حروف جدول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم عاجز ماندن در زمان گذشته، از ساختارهای فعلی مربوط به عدم توانایی (unable/incapable) یا شکست در مدیریت امور استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل «عَجَزُوا» از ریشه (ع ج ز) دقیقاً به معنی ناتوانی گروهی از افراد است. همچنین ترکیب «بقوا عاجزین» ساختار مشابهی با عاجز ماندن در فارسی دارد.
به فارسی
برگردانهای اصیل و سره فارسی این عبارت شامل فعلاهایی نظیر فروماندن، درماندن و به ستوه آمدن است که همگی مفهوم به آخر خط رسیدن توانایی انسان را بازگو میکنند.
نماد چیست
این عبارت ترکیبی نماد مادی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در ادبیات و نشانهشناسی به عنوان نمادی از رسیدن به مرز نهایی قدرت بشر، شکست خوردن راهحلها و تسلیم شدن در برابر یک نیروی قاهر یا مسئله پیچیده به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عاجز ماندند
عبارت «عاجز ماندند» یک ترکیب فعلی زمان گذشته (سوم شخص جمع) است که از دو بخش عربی و فارسی تشکیل شده است؛ واژه «عاجز» از ریشه عربی (ع ج ز) به معنی سستی و ناتوانی میآید و فعل «ماندند» از ریشه فارسی که در این بافت، معنای استمرار در یک حالت منفی یا «شدن» را افاده میکند.
این اصطلاح در زبان فارسی زمانی به کار میرود که فرد یا گروهی پس از تلاشهای فراوان، دیگر قادر به حل یک معما، پاسخ به یک چالش یا عبور از یک بحران نباشند و به طور کامل زمینگیر و درمانده شوند. در متون کهن و لغتنامههای معتبری چون دهخدا، این واژه دقیقاً به معنای فروماندن و به ستوه آمدن در کارها تعبیر شده است.
اگرچه خود این عبارت به صورت ترکیبی در قرآن کریم نیامده، اما ریشه آن (عجز) بارها برای به رخ کشیدن ناتوانی منکران و جنیان و انسیان در برابر قدرت الهی و تحدّی قرآن استفاده شده است؛ جایی که تأکید میشود مخلوقات هرگز نمیتوانند پروردگار را عاجز کنند و در برابر اراده او فرومانده خواهند بود.