یعنی چه
مغناج صفت مبالغه است و به کسی (غالباً زن) اشاره دارد که در رفتار، گفتار و حرکات خود بسیار اهل ناز، غنج، کرشمه و دلربایی عاشقانه است.
تلفظ
این واژه به کسر میم و سکون غین تلفظ میشود: مِغْناج.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه «مغناج» به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهایی چون «زن باکرشمه و ناز» یا «بسیار عشوهگر» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی مانند Coquette برای صفت اسم و Coquettish یا Flirtatious برای حالت وصفی آن به کار میروند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه «غ ن ج» است که برای اشاره به شدت دلال و ناز زن استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل طناز، عشوهگر، پرکرشمه، نازکرفتار و غنجآمیز است که همگی مفهوم دلبری همراه با ظرافت را میرسانند.
نماد چیست
مغناج در فرهنگ و ادبیات نمادی از زیبایی همراه با ناز، دلبری مفرط و رفتارهای پر از غمزه و لطافت است که در ادبیات غنایی برای توصیف معشوق به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مغناج
واژه «مغناج» اصالتاً یک صفت عربی (صیغه مبالغه) است که به زبان و ادبیات فارسی راه یافته و در لغتنامههای معتبری نظیر دهخدا و منتهیالارب به آن اشاره شده است. این کلمه از ریشه «غ ن ج» گرفته شده که مفهوم اصلی آن ناز، دلال، رفتارهای همراه با لطافت و خودنمایی عاشقانه است. در واقع مغناج به کسی گفته میشود که در عشوه گری و کرشمه آمدن بسیار مداومت و افراط دارد.
در کاربردهای جدولی و لغوی، این واژه دقیقاً ۵ حرف دارد و مترادفهای معروفی چون طناز، پرکرشمه و عشوهگر برای آن بیاب میشود. این کلمه با وجود کاربرد فراوان در متون لغوی و ادبیات کهن کهن، در متن قرآن کریم نیامده است و بیشتر باری عاطفی و زیباییشناختی در حوزه ادبیات غنایی دارد.
از نظر مفهوم فرهنگی، مغناج نمایانگر نماد سنتی جذابیت مفرط، ظرافت رفتاری و غمزههای عاشقانه است. معادلهای فرنگی آن مانند Coquette نیز دقیقاً همین مفهومِ زنِ طناز و پرناز و ادا را در فرهنگ غربی بازتاب میدهند.