معنی
واژهٔ «حتی» در زبان فارسی به عنوان قید تأکیدی یا حرف ربط و غایت به کار میرود. این کلمه برای نشان دادن شمولِ یک حکم بر امری غیرمنتظره، یا رساندن مفهوم انتها و مرز نهایی یک هدف استفاده میشود.
یعنی چه
وقتی میگوییم «حتی»، منظورمان این است که شدت یا دایرهٔ شمولِ یک موضوع به اندازهای گسترش یافته که به مرز یا موردی غیرمنتظره و بعید رسیده است؛ به طوری که آن مورد خاص را هم در بر میگیرد.
مترادف
متضاد
ریشه
این واژه مستقیماً از زبان عربی وارد فارسی شده است. در عربی کلاسیک و نحو، «حَتّى» به عنوان حرف جر یا حرف عطف شناخته میشود که برای بیان غایت (انتها و مقصد یک عمل) یا تأکید و ابتداء به کار میرود.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «تا آن حد»، «تا اینکه» یا «حرف غایت»، واژهٔ سه حرفی «حتی» مد نظر است.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، اگر «حتی» برای تأکید بیاید معادل Even است و اگر برای بیان زمان و غایت بیاید، از Until یا Up to استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حتی
واژهٔ «حتی» (حَتّی) یکی از کلمات کلیدی و بسیار پرکاربرد در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه در ساختار جمله نقش قید تأکیدی یا حرف غایت را ایفا میکند. کارکرد اصلی آن، جلب توجه مخاطب به این نکته است که حکمِ صادر شده، شامل مواردی میگردد که در حالت عادی انتظارش را نداریم، یا اینکه یک جریان تا آخرین حد ممکن پیش رفته است.
این کلمه در ادبیات اسلامی و قرآن کریم نیز فراوانی بالایی دارد و معمولاً برای مرزبندی زمان یا بیان شدت وقوع یک واقعه (مانند آیهٔ «سلامٌ هی حتی مطلع الفجر») به کار میرود. در زبان فارسی امروز، «حتی» جایگاه تثبیتشدهای دارد و جایگزینهای دقیق و تککلمهای برای آن کم است، به طوری که کلماتی مانند «هم» و «نیز» تنها بخشی از بار معنایی تأکیدی آن را دوش میکشند.