یعنی چه
عبارت «سَمَحَ لِـ» (یا سمح له) در زبان عربی به معنای اذن دادن، مجاز کردن و فراهم کردن امکان انجام کاری برای دیگری است. این واژه در ریشه خود با مفاهیمی مثل نرمی، گذشت و سخاوت نیز گره خورده است.
تلفظ
این ترکیب از فعل ماضی «سَمَحَ» (با فتح سین، میم و حا) و حرف جر «لِـ» (با کسر لام) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق چهار حرفی برای این واژه در جدول «سمح ل» است. از معادلهای متداول دیگر آن میتوان به «اذن» یا «اجازه» اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از افعالی مانند to allow یا to permit برای رساندن دقیق این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در عربی فصیح و معیار، علاوه بر خودِ ترکیب، از افعالی مانند «أَذِنَ» و «أجازَ» به عنوان مترادف مستقیم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل «اجازه دادن»، «رخصت دادن»، «رواداری» و در برخی متون ادبی «چشمپوشی و مدارا کردن» است.
در قرآن
عبارت فعلی «سمح ل» یا صیغههای این ریشه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند، اما مفاهیم همسو با آن با واژگانی نظیر «أَذِنَ» یا «عَفَا» بیان شدهاند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ اصیل اسلامی و عربی، نمادی از اخلاق نیکو، صلحطلبی، رواداری (تسامح) و گذشت در روابط انسانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل سمح ل
عبارت «سَمَحَ لِـ» یک ترکیب فعلی کاربردی در زبان عربی است که به طور گسترده به معنای اجازه دادن، رخصت دادن و مجاز کردن به کار میرود. ریشه اصلی این واژه (س-م-ح) سرشار از مفاهیمی چون نرمی، سخاوت و آسانگیری است و اصطلاحاتی مانند مسامحه و تسامح در فارسی نیز از همین خانواده هستند.
اگرچه این صیغه فعلی به طور مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده، اما مفهوم اخلاقی آن یعنی رواداری و گذشت، از ارکان توصیهشده در فرهنگ و احادیث اسلامی است. در کاربردهای جدول و لغتنامه، این کلمه ترکیبیِ ۴ حرفی مترادف با اذن و رواداری ارزیابی میشود.