یعنی چه
ترکیب عطفیِ «خوار و حقیر» برای شدت دادن به مفهوم پستی، بیارزشی و فروپاشی عزت به کار میرود و به فرد یا چیزی اشاره دارد که در غایت ذلت و ناچیزی قرار گرفته است.
تلفظ
واژهٔ «خوار» بدون تلفظ واو (مانند خار) و واژهٔ «حقیر» با فتح حاء و کسر قاف تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این عبارت ۹ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن میتوان به ذلیل و زبون اشاره کرد.
به عربی
در زبان عربی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که بر کوچکی، پستی و خوارشدگی دلالت میکنند.
به فارسی
سرهنویسی یا برگردان خالص فارسی این واژه شامل عباراتی چون «پست و فرومایه»، «زبون و بیمقدار» یا «سرافکنده و ناچیز» است. واژهٔ خوار ریشهٔ پارسی کهن دارد در حالی که حقیر وامواژهٔ عربی است.
در قرآن
خود ترکیب عطف «خوار و حقیر» در متن قرآن نیست؛ اما واژههایی مانند «صاغرون» (خوارشدگان) در سوره اعراف یا «عذابٌ مهین» (عذاب خوارکننده) در سوره بقره، دقیقاً همین بار معنایی را منتقل میکنند.
نماد چیست
در ادبیات فارسی، این ترکیب نماد سقوط اخلاقی و اجتماعی است. همچنین در فرهنگ نمادها، موجوداتی مانند مگس و پشه یا عناصری چون خاک و خاکستر، مظهر و نماد موجودات خوار و حقیر شمرده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل خوار و حقیر
عبارت «خوار و حقیر» یک ترکیب عطفی تأکیدی در زبان فارسی است که از دو واژه با ریشههای متفاوت (خوار از پارسی باستان و حقیر از عربی) تشکیل شده است. این اصطلاح زمانی به کار میرود که گوینده قصد دارد نهایت پستی، بیارزشی، زبونی و فقدان عزتنفس یا اعتبار اجتماعی را در مورد یک فرد، شیء یا موقعیت بیان کند.
در متون ادبی و دینی، اگرچه این ترکیب دوگانه عیناً در کنار هم کمتر دیده میشود، اما تکتک این مفاهیم برای توصیف فرجام مفسدان، کافران یا نمادهای کمارزشی در جهان مادی (مانند پشه و خاک) استفاده شدهاند تا تضاد میان عظمت واقعی و پستی ظاهری را به تصویر بکشند.