یعنی چه
«افشردی» فعل ماضی ساده، دومشخص مفرد از مصدر «افشردن» است. این واژه به معنای اعمال فشار بر چیزی برای خارج کردن آب، شیره یا عصارهٔ آن است. همچنین در معنای کنایی به محکم کردن و استوار ساختن (مانند پای افشردن) اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه با فتحة الف اول، سکون فاء، ضمهٔ شین، سکون راء و دال مکسور متمم به یاء مادی تلفظ میشود: [af-shur-dee].
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به فعل دومشخص مفرد از افشردن با تعداد ۶ حرف.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این حالت فعلی مخاطب از واژههای مربوط به فشار دادن و عصارهگیری استفاده میشود.
به عربی
فعل عَصَرْتَ دقیقترین معادل عربی برای دومشخص مفرد ماضی در معنای گرفتن شیره و آب چیزی است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی فعل sıktın دقیقاً مفهوم چلاندن و فشار دادن توسط دومشخص مفرد را میرساند.
به فارسی
معادلهای روان و هممعنی این واژه در فارسی امروزی شامل فشردی، فشار دادی و چلاندی است که کاربرد گفتاری بیشتری دارند.
در قرآن
خود کلمه «افشردی» به دلیل اصالت فارسی در قرآن وجود ندارد؛ اما معادل مفهومی و فعلی آن از ریشه «عصر» به صورت «یَعْصِرُونَ» (به معنی عصاره میگیرند و میفشارند) در آیه ۴۹ سوره مبارکه یوسف آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل افشردی
واژهٔ «افشردی» یک فعل اصیل ایرانی و پارسی است که از ریشههای کهن زبان پهلوی و اوستایی سرچشمه میگیرد. این کلمه ساختار صرفشدهٔ دومشخص مفرد ماضی ساده از مصدر «افشردن» است و به عملِ فشردهسازی، چلاندن یا استخراج عصاره و آب میوهها و گیاهان دلالت دارد.
اگرچه این واژه در زبان گفتاری امروز کمتر به این صورتِ مسند به مفعول به کار میرود و بیشتر جنبه ادبی دارد، اما مشتقات آن نظیر افشرده، افشره و فشار کاملاً رایج هستند. همچنین در ادبیات فارسی ترکیبات کنایی زیبایی مانند «پای افشردن» از این ریشه ساخته شده که مجازاً به معنای پایداری، مقاومت و سرسختی در یک کار است.