یعنی چه
عبارت «از فرطِ غرور» یک ترکیب قیدی در زبان فارسی است و زمانی بهکار میرود که فرد به دلیل زیادی، شدت و افراط در احساس خودپسندی یا تکبر، دست به رفتار، اقدام یا واکنشی خاص میزند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «از فَرْطِ (az farto) غُـرور (ghorur)» است که در آن «فرط» با فتح فاء و سکون راء، و «غرور» با ضم غین خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف خواسته شده تعیین میشود. خود عبارت «از فرط غرور» دارای ۹ حرف (با احتساب فاصلهها به عنوان خانه مجزا یا بدون آن بر اساس طراح جدول) است. معادلهای دیگری چون «از شدت تکبر» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم شدت و افراط در غرور از واژگانی چون sheer pride یا arrogance و hubris استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که هر دو واژه «فرط» و «غرور» ریشه عربی دارند، ترکیب ساختاری آن در زبان عربی نیز به همین صورت یا با استفاده از واژه «شِدة» به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و ترکیبات هممعنی فارسی این عبارت شامل مواردی چون «از شدت خودپسندی»، «از غایت خودبینی»، «از بسیاریِ نخوت» و «غرهوار» است که همگی بیانگر رفتار ناشی از کبر هستند.
در قرآن
عین ترکیب «از فرط غرور» در قرآن نیامده است؛ اما واژه «غرور» به معنی فریب (مانند مَتَاعُ الْغُرُورِ در آلعمران: ۱۸۵) و ریشه «فرط» به معنی زیادهروی (مانند يَفْرُطَ عَلَيْنَا در طه: ۴۵) به کار رفتهاند. همچنین مفهوم تکبر مفرط در داستان ابلیس به عنوان نماد سقوط از فرط غرور مطرح شده است.
جمعبندی و توضیح کامل از فرط غرور
عبارت «از فرط غرور» یک ترکیب قیدی بیانی و کنایی در زبان فارسی است که از دو واژه با ریشه عربی تشکیل شده است. «فَرْط» به معنای شدت، فراوانی و از حد گذشتن است و «غرور» در زبان فارسی به معنی خودپسندی، تکبر و کبر به کار میرود. بنابراین، این عبارت دقیقاً به معنای انجام دادن کاری یا بروز حالتی به دلیل شدتِ بیش از حد خودبزرگبینی است.
در فرهنگ و ادبیات سنتی، این حالت روحی نوعی هشدار اخلاقی به شمار میرود. فرط غرور به عنوان نقطه آغاز سقوط شخصیت و خودفریبی شدید شناخته میشود که در ادبیات مذهبی و نمادشناسی، ابلیس مظهر کامل آن است. همچنین در ادبیات عامه، طاووس به خاطر خودنمایی یا شیر به دلیل نگاه فرودست به دیگران، گاه به عنوان نمادهای مادی این مفهوم تصویر میشوند.