یعنی چه
عبارت «آفریده است» شکل ماضی نقلی (گذشته نزدیک) از مصدر «آفریدن» است. این واژه در ادبیات فارسی و متون دینی بیشتر برای اشاره به فعل آفرینش توسط خداوند و پدید آوردن جهان هستی و موجودات به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت فعلی به صورت تفکیکشده «آفریده است» (āfarīdah ast) میباشد که از واژهٔ مفعولی «آفریده» و فعل رابطهای «است» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه دقیقاً دارای ۹ حرف (ا-ف-ر-ی-د-ه-ا-س-ت) است و معمولاً در پاسخ به راهنماهایی همچون «خلق کرده است» یا «به وجود آورده» میآید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم ماضی نقلی فعل آفریدن، از ساختار حال کامل (Present Perfect) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل «خَلَقَ» به معنای آفرید است و برای تاکید بر زمان ماضی نقلی و قطعی بودن آفرینش، عبارت «قَدْ خَلَقَ» به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی چون پدید آورده است، ایجاد کرده است، ساختار داده و سرشته است، میباشد. متضاد آن نیز کلماتی مانند نابود کرده است یا از بین برده است هستند.
در قرآن
گرچه خود عبارت فارسی در متن عربی قرآن نیست، اما در ترجمه آیات متعددی که به خلقت الهی اشاره دارند استفاده شده است؛ مانند آیه ۱۴ سوره ملک: «أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ» (آیا کسی که [همه موجودات را] آفریده است، نمیداند؟) و آیه ۲۹ سوره بقره.
جمعبندی و توضیح کامل افریده است
عبارت «آفریده است» یک ساختار فعلی در زمان ماضی نقلی از مصدر «آفریدن» است که ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد. این کلمه از نظر معنایی به مفهوم خلق کردن، ایجاد کردن و از عدم به وجود آوردن اشاره دارد و در ادبیات فارسی از جایگاه ویژهای برخوردار است.
در فرهنگ و نمادشناسی عرفانی ایرانی، فعل آفرینش تجلی قدرت مطلق الهی، سرآغاز هستی و نمادی از نمایان شدن صفات پروردگار در آینهٔ مخلوقات است. این واژه در ترجمه قرآن کریم نیز به عنوان برگردان دقیق فعل «خَلَقَ» کاربرد فراوانی دارد.