معنی
عطار در اصطلاح امروز به کسی گفته میشود که به فروش گیاهان دارویی، ادویهجات، قند، چای و داروهای طب سنتی اشتغال دارد. در گذشته این واژه بیشتر به عطرسازان یا کسانی که معجونهای درمانی و داروهای گیاهی میساختند، اطلاق میشد.
یعنی چه
این واژه به فردی اشاره دارد که با شناخت خصوصیات گیاهان و مواد معطر، آنها را برای درمان بیماریها یا خوشبو کردن محیط و بدن به مردم عرضه میکند.
مترادف
این کلمات در متون کهن و زبان عامیانه به عنوان هممعنی عطار به کار رفتهاند.
متضاد
از آنجا که عطار نام یک شغل و صفت مبالغه است، متضاد لغوی دقیقی در فرهنگها برای آن ثبت نشده است.
هم خانواده
تمام این واژگان از ریشه سه حرفی «ع - ط - ر» مشتق شدهاند.
ریشه
این کلمه از زبان عربی وارد فارسی شده و در طول زمان، معنای آن از صرفاً عطرساز و عطرفروش، به فروشنده گیاهان دارویی و طب سنتی گسترش یافته است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «عطار» دقیقاً ۴ حرف دارد. بسته به طراح جدول، کلماتی مانند صیدلانی یا پیلوا نیز ممکن است به عنوان پاسخ مد نظر باشند.
به انگلیسی
برای ترجمه دقیق عطار با توجه به نوع کاربرد آن در متن، میتوان از این واژگان استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل عطار
واژه «عطار» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای کسی است که با عطر، بوی خوش و گیاهان دارویی سروکار دارد. در گذر زمان، نقش عطار در فرهنگ ایرانی و شرقی از یک عطرفروش ساده فراتر رفت و به عنوان داروفروش سنتی و مصلح طب قدیم شناخته شد؛ کسی که محرم اسرار بیماران بود و با اتکا به دانش گیاهی خود، مرهمی بر دردهای مردم مینهاد.
علاوه بر جنبه پزشکی و تجاری، این کلمه بار عرفانی و ادبی عمیقی در تاریخ ایران دارد. شخصیت برجستهای چون شیخ فریدالدین عطار نیشابوری باعث شد که این شغل در ادبیات به نمادی از حکمت، شفا، رازداری و سلوک معنوی تبدیل شود، به طوری که عطار در شعر عرفانی گاه به معنای درمانگر روح و پیر طریقت به کار میرود.