یعنی چه
واژه المفقود یک صفت و اسم مفعول عربی است و به کسی یا چیزی اشاره دارد که گم شده، ناپدید گشته یا از دست رفته است و موقعیت یا وضعیت زنده و مرده بودن آن مشخص نیست. در اصطلاحات حقوقی و فقهی نیز به غایبی که هیچ اثری از او در دست نباشد، غایب مفقودالاثر میگویند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح میم و سکون فاء به صورت «اَلْمَفقود» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف، خود واژه «المفقود» با ۷ حرف یا مترادفهای آن نظیر مفقود و گمشده است.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای این مفهوم واژگان missing و lost هستند.
به عربی
از آنجا که خود واژه «المفقود» اصالتاً عربی است، مترادفهای عربی دیگر آن شامل الضائع و الغائب میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی این واژه کلماتی چون گمشده، ناپدید، ناپیدا و بینشان هستند.
در قرآن
خود واژه «المفقود» به صورت مستقیم در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ اما مشتقات ریشه ثلاثی آن (ف ق د) ۳ بار در آیاتی مانند «تَفْقِدُونَ» و «نَفْقِدُ» (سوره یوسف) و «تَفَقَّدَ» (سوره نمل) به معنی جستجو کردن و گم کردن آمده است.
نماد چیست
این واژه نماد اسطورهای خاصی ندارد اما در ادبیات و مفاهیم اجتماعی، سمبلی از فراق، انتظار چشمبهراهان، دلتنگی و وضعیت نامعلوم و معلق (بین حیات و ممات) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل المفقود
واژه «المفقود» یک اسم مفعول از ریشه عربی «ف ق د» است که به طور گسترده به زبان فارسی وارد شده و به معنای گمشده، ناپدید و فرد یا چیزی است که موقعیتش مشخص نیست. این کلمه در ساختار قانونی و فقهی ایران نیز در ترکیبهایی مانند «غایب مفقودالاثر» کاربرد دارد که به بررسی وضعیت حقوقی، ارث و زوجیت افرادی با سرنوشت نامعلوم میپردازد.
اگرچه خود این لفظ دقیقاً در قرآن کریم ذکر نشده، اما شکلهای فعلی همخانواده آن در قصص قرآنی نظیر داستان حضرت یوسف و حضرت سلیمان برای اشاره به گم شدن اشیاء یا جستجوی غایبان استفاده شده است. در نمادشناسی مدرن نیز این کلمه بار عاطفی سنگینی داشته و جلوهای از انتظار و هویت تعلیقیافته را تداعی میکند.