معنی
واژه «آویخت» سومشخص مفرد در زمان گذشته (ماضی ساده) از مصدر آویختن است. این کلمه در معنای حقیقی به حالت معلق درآوردن اشیاء از یک نقطه بالایی دلالت دارد. همچنین در متون کهن ادبی، این فعل در معنای مجازی به صورت گلاویز شدن، درگیر جنگ شدن و یا چنگ انداختن و توسل جستن به چیزی نیز به کار رفته است.
یعنی چه
عبارت «آویخت» یعنی شخص یا عاملی در گذشته، شیئی را آویزان و نگونسار کرده است؛ به طوری که از جایی آونگ شود. در کاربردهای حماسی و قدیمی، وقتی میگفتند «با دشمن آویخت»، یعنی با او درگیر شد و به کشتی و نبرد پرداخت.
متضاد
کلماتی که مفهوم مخالف آویختن و معلق کردن را میرسانند، شامل افکندن، زمین گذاشتن یا محکم تثبیت کردن یک شیء بر روی زمین هستند.
هم خانواده
واژههای همخانواده «آویخت» همگی از ریشه پهلوی و تکواژ اصلی این فعل مشتق شدهاند و مفاهیم مربوط به تعلیق و اتصال را حمل میکنند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «آویزان کرد» یا «معلق کرد» در قالب ۵ حرف، کلمه «آویخت» به عنوان پاسخ دقیق جای میگیرد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر اساس زمان گذشته فعل، عمدتاً شامل Hung و Suspended هستند که حالت تعلیق در گذشته را نشان میدهند.
به فارسی
برگردان و جایگزینهای روان فارسی برای این کلمه، عباراتی نظیر «آویزان کرد»، «سرازیر کرد» و در متون حماسی «گلاویز شد» هستند.
جمعبندی و توضیح کامل آویخت
واژه «آویخت» یک فعل اصیل فارسی در زمان ماضی ساده است که ریشه در زبان پهلوی دارد. کاربرد اولیه و اصلی آن به معنای تعلیق فیزیکی اشیاء و آویزان کردن آنها از یک سطح مرتفع است که امروزه نیز به همین صورت به کار میرود.
از سوی دیگر، این واژه در ادبیات کلاسیک و کهن ایران بار معنایی ثانویهای نظیر درگیر شدن، نبرد کردن و گلاویز شدن با دشمن را داشته است. شناخت ابعاد مختلف این کلمه به درک بهتر متون ادبی و حل دقیقتر واژهنامهها کمک میکند.