یعنی چه
نادیدنی صفت لیاقت است و به معنای آنچه که توانایی یا امکان دیدنش وجود ندارد، غیرمرئی، ناپدید یا پنهان از چشم است. همچنین گاهی به معنای آنچه شایسته یا روا نیست که دیده شود نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «نا» (با الف کشیده)، «دیـ» (با یای کشیده)، «دَ» (با فتحه روی دال دوم) و «نی» (با یای کشیده) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «نادیدنی» به عنوان پاسخ ۷ حرفی برای راهنماهایی چون «غیرقابل رؤیت» یا «نامرئی» استفاده میشود.
به انگلیسی
رایجترین و دقیقترین معادل انگلیسی برای این واژه واژهٔ Invisible است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای بیان مفهوم نادیدنی و غیرمرئی از واژهٔ Görünmez استفاده میشود.
به فارسی
این واژه کاملاً فارسی است و از پیشوند نفی «نا-» + بن ماضی «دید» + پسوند صفتساز «-نی» تشکیل شده است. واژههای همخانوادهٔ آن شامل دیدن، نادیده، دیدار و دیداری هستند.
نماد چیست
در ادبیات و عرفان فارسی، نادیدنیها نماد عالم ملکوت، حقیقت باطنی جهان، روح و ذات حقتعالی هستند؛ همانطور که هاتف اصفهانی میگوید: «چشم دل باز کن که جان بینی / آنچه نادیدنی است آن بینی».
جمعبندی و توضیح کامل نادیدنی
واژهٔ «نادیدنی» یک صفت لیاقت اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند نفی «نا»، بن کلمهٔ «دیدن» و پسوند «ـَنی» ساخته شده است. این کلمه دقیقاً به معنای چیزی است که با چشم ظاهری و مادی قابل رؤیت نباشد و در زبانهای دیگر با مفاهیمی چون Invisible (انگلیسی) و غیرمرئی یا خفی (عربی) همپوشانی کامل دارد.
اگرچه این لفظ به صورت مستقیم در متن عربی قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم آن در قالب عباراتی نظیر «غیب» و «مَا لَا تُبْصِرُونَ» (آنچه نمیبینید) به وفور به کار رفته است. در فرهنگ، شعر و عرفان ایرانی، امور نادیدنی نه تنها بار منفی ندارند، بلکه نمادی از حقایق برتر، عالم معنا، معنویت و اسرار پنهان جهان هستند که ادراک آنها تنها با چشم دل و بصیرت باطنی امکانپذیر است.