یعنی چه
واژه لظى در لغت به معنای آتش شعلهور، برافروخته و سوزانی است که زبانه میکشد و دود ندارد. در اصطلاح دینی و قرآنی نیز به عنوان یکی از نامهای جهنم یا مرتبه و طبقهای از مراتب دوزخ شناخته میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با فتح لام و ظاء تلفظ میشود و در پایان آن الف مقصوره قرار دارد که مانند الف کشیده (لَظا) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه لظى به عنوان پاسخ سه حرفی برای راهنماهایی چون «نامی از جهنم»، «آتش زبانهکش» یا «طبقهای از دوزخ» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال معنای لظى در زبان انگلیسی از عباراتی استفاده میشود که شدت سوزندگی و برافروختگی آتش یا ماهیت دوزخی آن را رسانند.
به عربی
در خود زبان عربی معیار، این واژه را با مترادفهایی چون النار المشتعله (آتش شدیداً مشتعل) یا شعله خالص معنا میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون آتش سوزان، شعله خالص، جهنم، و آتش فروزان است که مفهوم شدت حرارت را منتقل میکنند.
در قرآن
این واژه در آیه ۱۵ سوره معارج به صورت «كَلَّا ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ» (هرگز چنین نیست، همانا آن آتشی زبانهکش است) و به صورت فعل در آیه ۱۴ سوره لیل «نَارًا تَلَظَّىٰ» (آتشی که زبانه میکشد) برای توصیف عذاب جهنم به کار رفته است.
نماد چیست
لظى در فرهنگ اسلامی و متون ادبی نماد کیفر سخت و غیرقابل گریز گناهکاران، تجسم خشم الهی، و همچنین مجازاً مظهر شدت سوزش و تشنگی مفرط (در قالب واژه تلظی) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لظى
واژه «لظى» یک واژه قرآنی و ریشهدار عربی است که از ماده «ل ظ ی» به معنی شعلهور شدن و زبانه کشیدن آتش گرفته شده است. این کلمه در اصل به معنای شعله خالص، سوزان و بدون دود است و در کاربرد دینی به عنوان یکی از نامها یا طبقات هفتگانه جهنم شناخته میشود که عذابی سخت را برای سرکشان نوید میدهد.
این کلمه تنها یکبار به صورت اسم صریح در سوره معارج آمده و در ادبیات فارسی نیز ردپای مشتقات آن نظیر «تلظی» دیده میشود که مجازاً به حالت جان دادن و چرخاندن زبان در دهان از شدت تشنگی اشاره دارد. لظى در لغتنامهها و جدولها همواره با مفاهیمی چون آتش برافروخته و دوزخ همردیف است.