یعنی چه
این عبارت یک ترکیب رسمی در لغتنامهها نیست؛ بلکه از دو بخش «آدم بهانهجو» (کسی که دائم ایراد میگیرد) و «زدنی» (اصطلاح عامیانه برای فرد اعصابخردکن و مستحق تنبیه) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً خود عبارت «زدنی ادم بهانه جو» با ۱۴ حرف است.
به انگلیسی
برای توصیف بخش اصلی کلمه (بهانهجو) از این معادلها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به شخصی که دائم به دنبال عذر باطل و بهانه است متعلّل میگویند.
به فارسی
واژه بهانهجو از «بهانه» (دستآویز) و «جو» (از مصدر جستن) ساخته شده و به معنای کسی است که دائم دنبال تقصیر میگردد.
در قرآن
عین این واژه در قرآن نیست، اما رفتار بهانهجویانه بارها نکوهش شده است؛ مانند بهانهتراشی بنیاسرائیل برای ذبح گاو در سوره بقره یا عذرتراشی منافقان در سوره نساء.
نماد چیست
در روانشناسی نماد گریز از واقعیت و در ادبیات کلاسیک گاهی نماد رفتار و جفای معشوق نسبت به عاشق است.
جمعبندی و توضیح کامل زدنی ادم بهانه جو
عبارت «زدنی ادم بهانه جو» یک ترکیب ابداعی یا عامیانه است و به عنوان یک مدخل واحد در فرهنگهای لغت اصیل فارسی نظیر دهخدا یا معین ثبت نشده است. این واژه در اصل از دو پاره متمایز تشکیل شده؛ «بهانهجو» که ریشه در فارسی میانه دارد و به معنای فرد عیبجو و ایرادگیر است، و واژه «زدنی» که در گفتار محاورهای به شوخی یا اغراق برای توصیف فردی بسیار روانی، آزاردهنده و تحملناپذیر به کار میرود.
در تحلیل ساختاری، روح این عبارت به رفتارهای روانفرسایی اشاره دارد که فرد با تمسک به دستاویزهای پوچ، از انجام وظایف خود شانه خالی کرده یا سد راه دیگران میشود. این ترکیب کاربرد رسمی و علمی ندارد و بیشتر در بسترهای حسی، توصیفات مبالغهآمیز روزمره یا طراحان جدولهای کلمات متقاطع با تعداد حروف مشخص (۱۴ حرف) معنا پیدا میکند.