کامل کننده یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل کامل کننده

واژه «کامل‌کننده» از ترکیب صفت «کامل» (ریشه عربی ک‌م‌ل) و پسوند فاعلی «کننده» (از مصدر فارسی کردن) ساخته شده است. این کلمه در ساختار زبان فارسی به عنوان یک صفت یا اسم فاعل کاربرد دارد و به هر چیزی اطلاق می‌شود که وجودش برای برطرف کردن یک نقص یا به سرانجام رساندن یک کلِ واحد، ضروری است.

اگرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم دقیق آن با واژه «مُتِمّ» در آیاتی نظیر «وَاللهُ مُتِمُّ نُورِهِ» به کار رفته که به معنای تمام‌کننده و کامل‌کننده هدایت الهی است. در مکالمات روزمره و ادبیات نیز این واژه همتراز با اصطلاحاتی چون مکمل و متمم قرار می‌گیرد.

در مجموع، کامل‌کننده نشان‌دهنده پیوند میان اجزایی است که به تنهایی ناقص هستند اما در کنار هم به تعادل، کمال و اتمام می‌رسند. این واژه در بازی‌های فکری و جدول کلمات متقاطع نیز کاربرد زیادی دارد و یک واژه اصیل در ساختار ترکیبی زبان فارسی به شمار می‌رود.