یعنی چه
واژه «لطفکننده» در لغت به معنای شخصی است که نسبت به دیگران با محبت، شفقت و بزرگواری رفتار میکند و به آنها خیر یا نیکی میرساند. این صفت فاعلی نشاندهنده جریان داشتن روحیه بخشش و ملاطفت در رفتار یک فرد است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «لُطْفْکُنَنْدِه» (lotf-konande) است که از دو بخش «لطف» (با سکون ط و ف) و «کننده» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخهای متداول در جدول برای این مفهوم شامل خود واژه «لطف کننده» (دارای ۸ حرف) و کلماتی چون محسن، کریم، لطیف و بخشنده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن میتوان از واژگانی که به مفهوم بخشندگی و مهربانی اشاره دارند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی صفات فاعلی و اسمائی نظیر محسن و متفضل دقیقترین برابرهای این واژه هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی تعابیری که به انجام کار نیک و تفضل اشاره دارند به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
برابرهای خالصتر و متداول فارسی یا جایگزینهای آن شامل واژههایی چون مهربان، بخشنده، نیکوکار و انعامکننده است که بار معنایی این صفت فاعلی ترکیبی را به دوش میکشند.
جمعبندی و توضیح کامل لطف کننده
واژه «لطفکننده» یک صفت فاعلی ترکیبی در زبان فارسی است که از ترکیب اسم «لطف» (ریشه عربی به معنای نرمی، ظرافت و مهربانی) و بن مضارع فعل کردن («کن») به همراه پسوند فاعلی «ـنده» ساخته شده است. این کلمه به کسی اشاره دارد که بدون چشمداشت نیکی میکند، مهربانی نشان میدهد و به دیگران عنایت و احسان میورزد. گرچه این ترکیب در فارسی امروز کاربرد روزمره کمتری دارد و بیشتر صبغه ادبی و کلاسیک به خود گرفته، اما مفهوم آن همواره ارزشمند است.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، مفاهیمی چون باران، نسیم سحری و سایه درختان به عنوان نمادهایی از امرِ لطفکننده و بخشش بیمنت طبیعت و امر الهی تلقی میشوند. همچنین ریشه این واژه در قرآن کریم در قالب صفت الهی «اللطیف» بارها ذکر شده که نشاندهنده ذات پاک خداوندی است که به بندگانش بسیار باکرم و آگاه به ظرایف امور است.