یعنی چه
واژه سقار صیغه مبالغه از ریشه عربی (س-ق-r) است و به فردی اشاره دارد که بسیار لعن و دشنام میدهد، یا به کذب و کفر شناخته میشود. این کلمه بار معنایی منفی و اخلاقی شدیدی دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح سین و تشدید و فتح قاف به صورت سَقّار (Saqqār) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهای چهار حرفی مانند «دروغگو» یا «بسیار لعنتکننده» کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به زمینه متن، واژههای فوق دقیقترین معادلهای کلمه سقار در زبان انگلیسی هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، برای انتقال مفاهیم این واژه از معادلهای ذکر شده استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل بدگو، نفرینکننده، کذاب و دشنامدهنده است که توصیفکننده فردی با رفتارهای ناپسند کلامی است.
نماد چیست
این کلمه نماد اسطورهای یا ادبی خاصی ندارد، اما از نظر استعاری یادآور آتش کلامی، دوزخ (به دلیل همریشگی با سقر) و خشم مهارنشده است.
جمعبندی و توضیح کامل سقار
واژه «سَقّار» کلمهای با ریشه عربی است که به زبان فارسی وارد شده و صیغه مبالغهای برای توصیف ویژگیهای منفی اخلاقی و کلامی است. معانی اصلی آن بر شخص بسیار لعنتکننده، دروغگو (کذاب) یا کافر دلالت دارد. اگرچه خود واژه سقار به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده، اما با واژه «سَقَر» که نام یکی از طبقات و آتش سوزان جهنم است، همخانواده بوده و ارتباط معنایی نزدیکی با مفهوم سوختن و دگرگونی دارد.
در متون کلاسیک و لغتنامههای معتبری چون دهخدا، این واژه بیشتر به عنوان یک صفت مذموم یاد شده است. همچنین باید توجه داشت که در صورت نگارش با حرف صاد (صقار)، معنای آن کاملاً تغییر کرده و به مفاهیمی نظیر پرندهباز یا دوشابفروش اشاره میکند. در کاربردهای امروزی و جدولهای کلمات متقاطع، سقار به عنوان واژهای چهار حرفی و معادل کذاب یا دشنامدهنده شناخته میشود.