معنی
رشک بردن در لغت به معنای حسادت ورزیدن و حسد داشتن است. در کاربردهای ظریفتر لغوی، این واژه میتواند به معنای غبطه خوردن نیز باشد؛ یعنی تمایل و آرزو برای داشتن نعمت، موفقیت یا ویژگی مثبتی که در دیگری وجود دارد.
یعنی چه
این عبارت زمانی به کار میرود که فرد با دیدن برتری، زیبایی، مال یا موفقیت شخص دیگر، در درون خود احساس رقابت، حسادت یا تمایل شدید برای همسطح شدن با او یا داشتن آن ویژگی را تجربه کند.
تلفظ
این عبارت از دو واژه تشکیل شده است: «رَشک» با فتح اول (rašk) و «بُردن» با ضم اول (bordan).
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف خواسته شده میتوان از خود عبارت «رشک بردن» (۷ حرف) یا واژههای هممعنی آن مانند حسادت، حسد و غبطه استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و بار معنایی مثبت یا منفی کلام، از افعال و عبارات متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل «حَسَدَ» دقیقترین معادل برای جنبه منفی (حسادت) و فعل «غارَ» یا مفهوم «غبطه» برای جنبههای دیگر آن به کار میرود.
نماد چیست
در ادبیات نمادین و باورهای کهن ملل، موجوداتی مانند مار (به دلیل گزندگی) و پرندگانی چون جغد یا کلاغ نماد حسادت و رشکورزی هستند. همچنین در فرهنگ غربی، رنگ سبز به عنوان نماد این مفهوم شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل رشک بردن
عبارت «رشک بردن» یکی از ترکیبات اصیل، کهن و فصیح زبان فارسی است که ریشه در زبان پهلوی (فارسی میانه) دارد. این واژه در طول تاریخ ادبیات ما کاربرد گستردهای داشته و بر خلاف تصور عموم که آن را صرفاً مترادف با «حسادت منفی» میدانند، در متون کهن بارها در معنای مثبت یعنی «غبطه خوردن» (آرزوی داشتن نعمتی مشابه دیگری بدون بدخواهی برای او) نیز استعمال شده است.
در ساختار کلامی و بررسیهای اخلاقی، رشک بردن مرز باریکی میان یک رذیله رفتاری (حسد) و یک انگیزه رقابتی مثبت (غبطه و برابریخواهی) ایجاد میکند. شاعران بزرگی همچون سعدی شیرازی در اشعار خود به این مفهوم پرداخته و انسان را از رشک بردن به مال و جاه دنیوی برحذر داشتهاند.