یعنی چه
این واژه صورت کهن و فصیح فعل «نشستن» در زبان فارسی است که در متون ادبی و کلاسیک به معنای قرار گرفتن در یک جا، فرود آمدن یا به تخت پادشاهی تکیه زدن به کار میرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسرهٔ حرف اول و دوم و فتحهٔ حرف سوم به صورت «بِنِشَست» میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این واژه، خود کلمهٔ ۵ حرفی «بنشست» یا مترادفهای آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان حالت گذشتهٔ این فعل از مشتقات فعل sit استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی افعال ماضی «جلس» و «قعد» دقیقترین معادلهای معنایی برای سوم شخص مفرد هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی فعل ماضی ساده برای این مفهوم واژهٔ oturdu است.
به فارسی
معادلهای روان و امروزی این واژه شامل نشستن، مستقر شدن، جا گرفتن و در اصطلاح ادبی آرام یافتن پس از حرکت است.
جمعبندی و توضیح کامل بنشست
واژهٔ «بنشست» یکی از افعال اصیل، کهن و فصیح زبان فارسی است که به عنوان صورت ماضی ساده (سوم شخص مفرد) از مصدر نشستن شناخته میشود. پیشوند «بـ» در ابتدای این فعل، «بای زینت» یا تأکید است که در سبک نگارش فارسی میانه و فارسی دری کلاسیک (مانند اشعار شاهنامه یا نثر بیهقی) به وفور بر سر افعال ماضی میآمده و امروزه جای خود را به صورت سادهتر «نشست» داده است.
این واژه از ریشهٔ باستانی هندواروپایی و پارسی باستان نشأت گرفته و در طول تاریخ اصالت ایرانی خود را حفظ کرده است. علاوه بر معنای فیزیکیِ قرار گرفتن در یک مکان، این فعل در ادبیات کنایی فارسی به عنوان نمادی از به تخت رسیدن پادشاهان («به تخت بنشست»)، فروکش کردن هیجانات («دل بنشست») و پایان سفر یا آغاز تأمل و سکون به کار میرود.