معنی
واژه وفور به معنای وجود چیزی به مقدار زیاد و چشمگیر است؛ بهطوری که بیش از حد نیاز یا کاملاً سرشار باشد.
یعنی چه
عبارت وفور زمانی استفاده میشود که بخواهیم از فراوانی خیر، برکت، یا کالا و نعمتی در یک جامعه یا مکان صحبت کنیم.
مترادف
واژههای کثرت، سرشاری و انبوهی نزدیکترین معانی را به وفور دارند.
متضاد
کلماتی که نشاندهنده کمیاب بودن یا نقص و کاهش شدید چیزی هستند در تضاد با وفور قرار میگیرند.
ریشه
این کلمه مصدر اسمی از ریشه عربی «و-ف-ر» است که در اصل به معنای پر بودن، کامل بودن و چیزی که کم و کاستی ندارد استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف واو اول و فاء است: [وُفُور]
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «فراوانی و کثرت»، کلمه ۴ حرفی وفور قرار میگیرد.
به انگلیسی
معادلهای اصلی انگلیسی این کلمه نشاندهنده سرشاری و نعمت زیاد هستند.
جمعبندی و توضیح کامل وفور
واژه «وفور» از ریشههای اصیل عربی وارد زبان فارسی شده و سابقه طولانی در ادبیات رسمی و محاورهای دارد. این کلمه بیشتر در ترکیبهایی مانند «وفور نعمت» یا «وفور کالا» به کار میرود تا نشاندهنده وضعیت برکت، بینیازی و در دسترس بودن همهچیز به حد کفایت یا فراتر از آن باشد.
از نظر ساختاری، وفور یک واژه چهار حرفی است که نقطه مقابل مفاهیمی چون قلت و ندرت قرار میگیرد. در متون کهن و عرفانی نیز فراوانی خیر و فیض الهی معمولاً با این واژه یا مشتقات همخانوادهاش نظیر «وافر» توصیف شده است.