یعنی چه
البرذون (یا برذون) به اسبهای غیراصیل یا ترکی و تاتاری اطلاق میشود که در مقایسه با اسبهای اصیل عربی (تازی)، جثهای بزرگتر و زبرتر داشته و عمدتاً برای بارکشی، کار و سفرهای طولانی استفاده میشدند.
تلفظ
این واژه با حروف الف و لام به صورت اَلبرذون و در حالت بدون آن به صورت بِرْذَوْن تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ متداول در جدول برای این مفهوم، خود واژه «البرذون» با ۷ حرف یا جمع آن «براذین» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای توصیف این نوع اسبهای کاری و غیراصیل وجود دارد.
به عربی
این واژه خود معرب (عربیشده) است و در متون عربی برای تمایز اسبهای کاری از اسبهای اصیل تازی به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی کهن و ادبی، نزدیکترین معادلها برای آن واژههایی چون یابو، ماخچی، اسب تاتاری و مرکب باری هستند.
در قرآن
واژه البرذون در قرآن ذکر نشده است؛ با این حال، در متون روایی، احادیث و کتب فقهی (بهویژه در ابواب مرتبط با زکات چهارپایان) کاربرد دارد.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک، البرذون در برابر اسب تازی (نماد نجابت و سرعت) قرار میگیرد و کنایه از موجودی پرقدرت اما کند، خشن و فاقد ظرافتهای اشرافی است.
جمعبندی و توضیح کامل البرذون
واژه «البرذون» (که شکل بدون الف و لام آن «برذون» است) از جمله کلمات کهن و دخیل در زبانهای عربی و فارسی است که ریشه هندواروپایی یا یونانی دارد. این کلمه برای توصیف نوعی اسب درشتجثه، پرقدرت و غیر اصیل به کار میرفته که برخلاف اسبهای تازی و چابک، بیشتر برای مقاصد باربری، کارهای سنگین و سفرهای طولانی مناسب بوده است.
در ادبیات تاریخی و متون کهن فارسی مانند تاریخ جهانگشای جوینی، جمع مکسر این واژه یعنی «براذین» به وفور در کنار شتران و دیگر چارپایان باری دیده میشود. این کلمه در فرهنگ عامه و ادبی، نمادی از زمختی، جانسختی و خدمتگزاری سنگین در برابر زیبایی و اصالت نژادی به شمار میآید.