معنی
واژه آژمان به معنای حالتی است که در قید و بند زمان نمیگنجد؛ مفهومی که فراتر از گذر روزگار، ابدی و بیانتها باقی میماند.
یعنی چه
این کلمه نشاندهنده ابدیت، خلود و نامیرا بودن است و به چیزی اشاره دارد که آغاز و پایانی برای زمان آن متصور نیست.
متضاد
در برابر مفهوم بیزمانی و جاودانگی آژمان، کلماتی قرار میگیرند که بر محدودیت عمر و وابستگی به زمان دلالت دارند.
هم خانواده
به دلیل نوواژه بودن و عدم وجود ریشه اتیمولوژیک کهن در متون کلاسیک فارسی، همخانواده قطعی و رسمی برای آن ثبت نشده است. نباید آن را با واژه عربی «أزمان» (جمع زمان) اشتباه گرفت.
ریشه
آژمان ریشه در متون کهن و کلاسیک ادبیات فارسی ندارد، بلکه عمدتاً در فرهنگ نامهای معاصر و کردی به عنوان اسم پسرانه با مفهوم بیزمان شناخته شده است.
تلفظ
این واژه با فتح همزه اولیه و سکون ژ و میم تلفظ میشود: [آژْمان].
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «بیزمان یا جاودان» در قالب کلمهای پنج حرفی، «آژمان» است.
به انگلیسی
معادلهای اصلی این واژه در زبان انگلیسی نشاندهنده مفاهیم جاودانگی و رهایی از قید زمان هستند.
جمعبندی و توضیح کامل آژمان
واژه «آژمان» یک اسم خاص و از واژگان نوین و کمتر شنیدهشده است که در واژهنامههای اصیل و کهن فارسی مانند لغتنامه دهخدا، فرهنگ معین یا عمید به عنوان یک کلمه کلاسیک ثبت نشده است. با این حال، در سالهای اخیر این واژه در فرهنگ نامهای ایرانی و کردی به عنوان نامی پسرانه و زیبا کاربرد پیدا کرده است.
از نظر معنایی، آژمان نمادی از خلود، جاودانگی، بیانتهایی و فراتر رفتن از مرزهای زمان است. این کلمه به زیبایی مفهوم ابدیت را دگرگون ساخته و به فرد یا مفهومی اشاره دارد که زمان بر آن بیاثر است. توجه به این نکته ظریف اهمیت دارد که این واژه را نباید با کلمه عربی «اَزمان» که به معنی زمانها و روزگاران است، اشتباه گرفت.