یعنی چه
النفور در اصل مصدر از ریشه عربی (ن ف ر) است و به حالت یا احساس دوریجویی، گریز، تنفر شدید و رویگردانی روانی یا رفتاری از چیزی اشاره دارد. این کلمه در متون دینی و اخلاقی بیشتر در معنای فاصله گرفتن و اعراض از حقیقت، هدایت یا یک امر ناخوشایند به کار میرود.
تلفظ
این واژه با حرف تعریف «الـ» به صورت اَلنُّفور (با ضمه روی حرف فاء) تلفظ میشود. در حالت بدون الف و لام نیز به صورت نُفور (Nufoor) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به عنوان رمیدگی و بیزاری با الف و لام کلمه «النفور» است که دقیقاً ۶ حرف دارد. در صورت عدم نیاز به الف و لام، کلمه «نفور» با ۴ حرف یا «بیزاری» با ۶ حرف قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، واژههایی نظیر Aversion (به معنی گریز و ضدگرایش اجتماعی/روانی) و Repulsion یا Disgust کاربرد دارند.
به عربی
در خود زبان عربی، النفور معادل مفاهیمی چون رویگردانی از چیزی (الاعراض)، دوری گزیدن متقابل (التباعد) و کراهت داشتن سرسختانه است.
به فارسی
دقیقترین معادلهای فارسی برای این واژه شامل بیزاری، رمیدگی، گریزپایی، رویگردانی، نفرت و اشمئزاز هستند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ عامه نماد حیوانی یا گیاهی خاصی ندارد؛ اما در متون قرآنی و تحلیلهای روانشناختی، نماد بارز «ضدگرایش» (Anti-attraction)، گریز روانی از هدایت و ایجاد فاصله عاطفی و سردی میان انسانها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل النفور
واژه «النفور» که ریشه در زبان عربی دارد، به معنای رمیدن، گریز و بیزاری شدید از یک امر است. این کلمه از ریشه سه حرفی «نفر» مشتق شده که در اصل به معنای دور شدن و پراکنده شدن است. در کاربردهای قرآنی، این واژه چندین بار (مانند آیات سوره فاطر و اسراء) به صورت نکره برای توصیف حالت کسانی به کار رفته است که با شنیدن حقایق، به جای پذیرش، بیشتر از آن فاصله میگیرند و رویگردان میشوند.
در حوزه لغتشناسی و کاربرد فارسی، این واژه هم در حالت مصدری به معنای نفرت و کراهت کاربرد دارد و هم صفت مشبهه آن یعنی «نَفور» برای توصیف انسان یا حیوان رمنده و گریزپا (مانند اسب چموش) استفاده میشود. همچنین در مناسک فقهی حج، اصطلاح «یوم النفور» به روزی اشاره دارد که حاجیان از سرزمین منا کوچ کرده و به سمت مکه حرکت میکنند که خود نشاندهنده ریشه حرکتی و دستهجمعی این واژه است.