یعنی چه
این واژه به معنای شوریدن دل، دلآشوبی و احساسی است که پیش از بالا آوردن و استفراغ به انسان دست میدهد، بدون آنکه لزوماً چیزی از معده خارج شود.
تلفظ
تلفظ دقیق واژه غثیان به صورت غَثَیان (ghathayān) است و ترکیب آن با حرف جر به صورت «بِ غَثَیان» خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی با طول ۷ حرف «به غثیان» است که به حالت اشمئزاز و دلآشوبی اشاره دارد.
به انگلیسی
معادل اصلی و پزشکی این واژه در زبان انگلیسی Nausea است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در زبان مبدأ نیز به همین صورت «غَثَيان» برای توصیف به هم خوردن طبع و معده به کار میرود.
به فارسی
برابرهای اصیل و سره فارسی برای این واژه شامل منشگردگی، دلآشوبی، عق و حالت تهوع هستند.
در قرآن
عین واژه «غثیان» در قرآن مجید وجود ندارد؛ اما واژه همخانواده آن یعنی «غُثَاء» (به معنی خاشاک و گیاهان خشکیدهای که سیلاب با خود میآورد) در آیاتی مانند آیه ۵ سوره مؤمنون و آیه ۴ سوره اعلی به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات و متون معاصر، این حالت نمادی از اشمئزاز، بیزاری عمیق روحی و واکنش دفعی طبع انسان نسبت به یک موقعیت ناگوار، زشت یا مسموم است.
جمعبندی و توضیح کامل به غثیان
عبارت «به غثیان» (به ویژه در ترکیبهایی مانند به غثیان افتادن یا آمدن) ریشه در زبان عربی دارد و به معنای دچار شدن به حالت تهوع، دلآشوبی و برهمخوردگی طبع معده است. این واژه در لغتنامههای معتبر فارسی مانند دهخدا و معین به تقاضای طبیعت برای قی کردن بدون حرکت و خروج مواد تعبیر شده است.
از نظر ساختاری، ترکیب دقیقِ مورد نظر در جدولهای کلمات متقاطع ۷ حرف دارد. اگرچه خود واژه غثیان در قرآن کریم نیامده است، اما ریشه ثلاثی مجرد آن در قالب کلمه «غثاء» به معنی خاشاک روی سیلاب در آیات الهی دیده میشود که وجه شبه آن برآوردن و بالاآمدگی است.
در کاربردهای ادبی و کنایی، این اصطلاح فراتر از یک نشانه پزشکی رفته و به عنوان نمادی برای نشان دادن اوج انزجار، اشمئزاز، بیزاری فکری و دلزدگی شدید از یک امر ناپسند یا مسموم در جامعه و روان انسان استفاده میشود.