معنی
رئوف صفت مشبهه از ریشه رأفت است و به کسی گفته میشود که مهربانی و شفقت او در نهایت شدت و لطافت باشد. در لغتشناسی، رأفت نوعی رحمتِ بسیار عمیق است که هیچگونه ناخوشی یا سختگیری در آن راه ندارد.
یعنی چه
وقتی شخصی را رئوف مینامند، یعنی او قلبی بسیار نرم و سرشار از عاطفه دارد که طاقت دیدن رنج دیگران را ندارد و مهربانیاش بدون مصلحتاندیشیهای سختگیرانه جاری میشود.
مترادف
این واژهها همگی در معنای ابراز محبت و دلسوزی با رئوف همپوشانی دارند، هرچند رئوف شدت معنایی بیشتری را نسبت به یک مهربانی معمولی نشان میدهد.
متضاد
این کلمات نشاندهنده نبودِ شفقت، سختیِ قلب و بیاحساسی در برابر رنج و نیازهای دیگران هستند که نقطه مقابل رأفت است.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه سه حرفی عربی (ر-أ-ف) مشتق شدهاند و معنای مهربانی شدید و دلسوزی را در خود دارند.
ریشه
واژه رئوف یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که از ریشه ثلاثی مجرد «رأفت» به معنای نهایت رحمت و شفقت گرفته شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بسیار مهربان» یا «از صفات خداوند»، کلمه ۴ حرفی «رئوف» یک جواب دقیق و اصیل است.
به انگلیسی
برای انتقال معنای دقیق رئوف در انگلیسی، کلماتی استفاده میشوند که فراتر از یک مهربانی ساده، به حس عمیق شفقت و دلسوزی اشاره دارند.
جمعبندی و توضیح کامل رئوف
واژه «رئوف» یک صفت مشبهه عربی است که وارد زبان فارسی شده و مرتبهای بسیار بالاتر و عمیقتر از مهربانی عادی را بیان میکند. در لغتشناسی، رأفت به معنای رحمتی لطیف و بیشائبه است که هیچگونه سختی یا ناخوشی در آن راه ندارد؛ به همین دلیل، این کلمه در فرهنگ اسلامی بار معنایی قدسی و والایی دارد.
این واژه در قرآن کریم ۱۱ بار تکرار شده که ۱۰ بار آن در قامت اسماء حسنای الهی برای توصیف رحمت بیکران خداوند به بندگان، و ۱ بار نیز در سوره توبه برای توصیف ویژگیهای اخلاقی و دلسوزی شدید پیامبر اسلام (ص) نسبت به مؤمنان به کار رفته است.
در فرهنگ و نمادشناسی ایرانی-اسلامی، لقب «رئوف» پیوند عمیقی با نام امام هشتم شیعیان، حضرت علی بن موسی الرضا (ع) دارد. ایشان در میان عامه مردم به «امامِ رئوف» شهرت دارند که نمادی از مهرورزی بیدریغ، گشادهرویی و پناه دادن به درماندگان و غریبان است.