یعنی چه
واژه «نَطْوِي» فعل مضارع عربی (صیغه متکلم معالغیر / اول شخص جمع) است. این کلمه به معنای پیچیدن طومار، جمع کردن یا درهمنوردیدن چیزی گسترده به کار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت [نَطْوی] تلفظ میشود؛ فتحه روی نون، سکون روی طاء، کسره زیر واو و یای مدی در پایان.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۴ حرف دارد و به عنوان فعلی قرآنی به معنی درهمپیچیدن شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این فعل عباراتی که به جمع کردن و تا کردن طومار یا اشیاء گسترده اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود کلمه اصالتاً عربی است، مترادفهای هممعنای آن در این زبان شامل افعالی مثل لفّ و جمع میشود.
به فارسی
معادل دقیق این فعل مضارع در زبان فارسی «در هم میپیچیم» یا «مینوردیم» (مانند درنوردیدن طومار یا راه) است.
در قرآن
این کلمه یکبار در قرآن در آیه ۱۰۴ سوره انبیاء آمده است که به برچیده شدن و درهمپیچیدن آسمانها در روز قیامت مانند پیچیدن یک طومار نامه اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و تفسیرهای قرآنی، این واژه نمادی از پایان یافتن جهان مادی و دگرگونی کل هستی در محشر است؛ جایی که آسمانهای عظیم به سادگی یک طومار کاغذی جمع میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل نطوی
واژه «نَطْوِی» یک واژه مستقل فارسی نیست، بلکه یک فعل مضارع عربی از ریشه ثلاثی مجرد «ط و ی» (طوی) است که به صیغه متکلم معالغیر (ما) اختصاص دارد. معنای اصلی این ریشه پیچیدن، تا کردن و جمع کردن اجسام گسترده است، به طوری که در لغتنامههای معتبری چون دهخدا نیز به معنای درهمنوردیدن و لوله کردن طومار آورده شده است.
شهرت و کاربرد عمده این واژه به علت حضور مستقیم آن در آیه ۱۰۴ سوره انبیاء است؛ جایی که خداوند صحنه با عظمت پایان جهان و آغاز قیامت را تصویر میکند و میفرماید آسمان را مانند طومار نامهها در هم میپیچیم. این واژه در متون دینی و ادبی فارسی نیز به عنوان نمادی از قدرت مطلق الهی و فناپذیری کل جهان مادی به کار میرود.