یعنی چه
«جازعة» در لغت به معنای زن بیتاب، ناآرام و اضطرابزده است که در برابر سختیها و مصیبتها صبر خود را از دست میدهد و به زاری میپردازد.
تلفظ
این واژه به فتح جیم، کسر زاء و فتح عین تلفظ میشود و در زبان فارسی با هاء صامت در آخر (جازعه) بیان میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «زن بیتاب» یا «ناشکیبا»، واژه ۵ حرفی «جازعة» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، صفتهای همارز با بیتابی و اضطراب برای این واژه استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی این کلمه صفت مؤنث از ریشه «ج ز ع» است و برای توصیف حالت ناتوانی در تحمل مصائب به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل گزینههایی چون بیتاب، ناشکیبا، دلنگران، نالان و بیقرار است که وضعیت روحی فردِ جزعکننده را نشان میدهند.
در قرآن
خود صفت «جازعة» در متن قرآن کریم نیامده است، اما ریشه آن (ج-ز-ع) در سوره ابراهیم آیه ۲۱ بهصورت فعل «أَجَزِعْنَا» (آیا بیتابی کنیم) در تقابل با صبر مطرح شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، اخلاقی و دینی، این کلمه نماد بارز ضعف نفس، اضطراب شدید روحی و تسلیم نشدن در برابر مقدرات الهی در مواجهه با سختیهای زندگی است.
جمعبندی و توضیح کامل جازعة
واژه «جازعة» یک صفت با ریشه عربی (ج-ز-ع) است که به معنای زن بیتاب، ناشکیبا و ناآرام در برابر مشکلات و مصایب به کار میرود. این کلمه در زبان فارسی معاصر کاربرد روزمره ندارد و بیشتر در متون کهن ادبی، فلسفی، اخلاقی و یا ترجمههای متون دینی دیده میشود.
از نظر مفهومشناسی، جازعة دقیقاً نقطه مقابل صابر و شکیبا قرار دارد. در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی، این حالت روحی به عنوان نمادی از کمظرفیتی، عدم تحمل سختیها و ضعف نفس در برابر تقدیرات الهی شناخته میشود و همواره انسانها به دوری از آن و پناه بردن به حلم و توکل توصیه شدهاند.
اگرچه این شکل خاص از کلمه در متن قرآن مجید به طور مستقیم یافت نمیشود، اما ریشه اصلی و مفاهیم همخانواده آن مانند جزع و صفت مبالغه «جزوع» برای توصیف حالات ناپایدار انسان در شرایط بحرانی، بارها در قرآن و احادیث مورد بحث و تحلیل قرار گرفته است.