یعنی چه
واژه خلده بسته به ریشه و تلفظ آن چند معنای مختلف دارد؛ در معنای نخست به مفهوم جاودانگی، پایداری و حالت ابدی اشاره میکند. در لغت عرب، خُلدَة به معنای نوعی زیورآلات مانند گوشواره یا النگو نیز به کار رفته است. همچنین در برخی متون کهن به کسر خاء (خِلدَة)، به معنای موش کور آمده است.
تلفظ
این واژه به صورت خُلدَه (با ضمه خاء) در معنای جاودانگی و گوشواره، و به صورت خِلدَه (با کسره خاء) در معنای موش کور تلفظ میشود.
در جدول
کلمه خلده در حل جدول کلمات متقاطع معمولاً با تعاریفی همچون «جاودانگی»، «نوعی گوشواره قدیمی» یا «موش کور» به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه با توجه به مفاهیم مختلف آن شامل Eternity (ابدیت)، Immortal (جاودان) و Earring (گوشواره) است.
به عربی
در زبان عربی، واژه الخالدة یا الأبدية برای معنای جاودانگی و کلمه القرط برای معنای گوشواره به عنوان معادل دقیق استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این واژه شامل کلماتی چون جاویدان، پایدار، ابدی، پایا و در وجه دیگر معنایی، گوشواره یا النگو است.
در قرآن
عین واژه «خلده» به این صورت در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما ریشه سه گانه آن (خ ل د) مشتقات بسیار مهمی دارد که در عباراتی نظیر «جَنَّةُ الخُلد» (بهشت جاودان)، «عَذابَ الخُلد» (عذاب ابدی) و «شَجَرَةِ الخُلد» (درخت جاودانگی) بارها به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، دینی و اصطلاحات کهن، این واژه و ریشه آن نمادی از بقای روح، پایداری نام نیک، زندگی ابدی و سرای بهشت موعود در نظر گرفته میشود که در برابر جهان فانی و زودگذر قرار دارد.
جمعبندی و توضیح کامل خلده
واژه «خلده» یک کلمه چندوجهی با ریشه عربی (خ ل د) است که در متون لغوی و معاجم کهن معانی متفاوتی برای آن ثبت شده است. اصلیترین و رایجترین معنای آن به پایداری، بقا و جاودانگی اشاره دارد و به عنوان صفت مؤنث یا حالت ابدی به کار میرود. علاوه بر این مفهوم معنوی، در فرهنگهای لغت به عنوان نامی برای زیورآلاتی مانند گوشواره و النگو نیز شناخته میشود.
اگرچه خود این ساختار اسمی به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما ریشه آن پایه تعابیر قرآنی مشهوری چون دارالخلد و جنةالخلد است که مفهوم پاداش ابدی را میرسانند. در زبان فارسی نیز نزدیکترین واژه همآوا «خلیده» به معنی فرو رفته است، اما خلده با ضمه یا کسره خاء کاملاً متمایز بوده و در حل جدول یا متون ادبی، نمادی از ابدیت و ثبات است.