معنی
واژهٔ غلط در زبان فارسی به هرگونه لغزش، انحراف از حقیقت، یا پاسخ ناصحیح اطلاق میشود. این کلمه کاربرد وسیعی در ادبیات روزمره و رسمی دارد و به عنوان صفت یا قید برای توصیف گزارهها یا رفتارهای نادرست به کار میرود.
یعنی چه
وقتی میگوییم چیزی غلط است، یعنی آن امر یا سخن بر اساس معیارها، اصول علمی، منطقی یا تجربیِ پذیرفتهشده، نادرست است و با واقعیت همخوانی ندارد.
مترادف
این کلمات در موقعیتهای مختلف ادبی و نگارشی میتوانند به عنوان جایگزین واژه غلط استفاده شوند.
متضاد
واژههایی که مفهوم صحت، راستی و انطباق کامل با واقعیت را میرسانند، متضاد این کلمه هستند.
هم خانواده
این واژهها همگی از ریشه ثلاثی مجرد (غ ل ط) مشتق شدهاند و با مفهوم اشتباه و خطا در ارتباط هستند.
ریشه
این واژه از زبان عربی وارد فارسی شده است. در زبان عربی فصیح، بیشتر به معنای اشتباه در فهم، حساب یا سخن به کار میرود.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، اصلیترین پاسخ برای راهنمای «اشتباه یا نادرست» کلمه غلط است.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و فنی یا عمومی بودن آن، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل غلط
واژهٔ «غلط» یکی از پرکاربردترین کلمات در زبان فارسی برای توصیف عدم صحت، اشتباه و انحراف از واقعیت یا قوانین است. اگرچه این واژه ریشهای عربی دارد، اما به مرور زمان جایگاه مستحکمی در ادبیات و گفتگوهای روزمره فارسیزبانان پیدا کرده و به عنوان صفت و قید استفاده میشود.
در فرهنگ بصری و آموزشی، مفهوم غلط همواره با نمادهایی چون علامت ضربدر قرمز رنگ (×) و خط کشیدن دور عبارات تداعی میشود که نشاندهنده لزوم تصحیح و بازنگری است. این واژه با کلماتی چون خطا، اشتباه و سهو همپوشانی معنایی نزدیکی دارد، هرچند در جزئیات کاربردی تفاوتهای ظریفی میان آنها مشهود است.