یعنی چه
در علم تجوید و آواشناسی عربی، رخاوت به معنای نرمی و سستی است. حروف رخاوت به حروفی گفته میشود که به دلیل بسته نشدن کامل مخرج، صدا هنگام ادا کردن آنها به صورت کشیده و روان ادامه پیدا میکند و حبس نمیشود.
تلفظ
این عبارت به صورت حُروفِ رَخاوَت (حُ رُ فِ رَ خا وَ ت) تلفظ میشود که رخاوت از ریشه عربی «ر-خ-و» به معنی نرمی گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان صفت یا نام این گروه از حروف، کلمه «حروف رخاوت» یا «رخاوت» است.
به انگلیسی
در آواشناسی زبان انگلیسی، معادل مفهومی آن حروف سایشی یا ممتد است که جریان هوا و صدا در آنها قطع نمیشود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً از دانش تجوید و ادبیات عرب وارد شده و در منابع عربی به همین صورت شناخته میشود.
به فارسی
در برگردان و معادلسازی فارسی، به آنها «حروف نرم»، «حروف سست» یا حروفی با «جریان صوت» گفته میشود که در برابر حروف شدید (سخت) قرار دارند.
در قرآن
خود واژه رخاوت در متن قرآن نیامده است، اما اصطلاحی کلیدی در علم تجوید است؛ قاریان قرآن برای تلفظ صحیح و فصیح کلمات قرآنی، باید صدای این حروف را هنگام قرائت جریان دهند.
نماد چیست
در سنت قرائت قدیم نماد مکتوب خاصی در مصحف ندارد، اما در مفهوم شناسی آواها، نماد روانی، امتداد صوت و عدم انسداد مخرج در برابر صفت «شدت» (انسداد) است.
جمعبندی و توضیح کامل حروف رخاوت
حروف رخاوت یکی از اصطلاحات کلیدی و مهم در علم تجوید و آواشناسی زبان عربی است. رخاوت در لغت به معنای نرمی و سستی است و در اصطلاح به کیفیتی گفته میشود که در اثر آن، صدا هنگام تلفظ حرف قطع نمیشود، بلکه به صورت کشیده و روان ادامه مییابد؛ چرا که مخرج حرف به طور کامل بسته نمیشود.
این صفت دقیقاً در نقطه مقابل صفت «شدت» (که به معنی حبس و قطع ناگهانی صداست) قرار دارد. شناخت و رعایت این صفت در قرائت قرآن به قاریان کمک میکند تا حروف را با نرمیِ لازم ادا کرده و از شبیه شدن آنها به حروف شدید جلوگیری کنند.