یعنی چه
فکیهه (فُکَیْهَه) نام یکی از زنان صبور در صدر اسلام است که به عنوان خادمه و کنیز در خانه امام حسین (ع) و همسرشان حضرت رباب حضور داشت. این واژه در لغت از ریشه عربی به معنای زن خوشمنش، بذلهگو، متبسم و شادمان است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح فاء، کاف و یاء مشدد به صورت مصغر (فُکَیْهَه) یا به صورت فاکهه است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، عبارت «فکیهه کنیز امام حسین» دقیقاً دارای ۱۷ حرف است و به عنوان یکی از بانوان کاروان کربلا شناخته میشود.
به انگلیسی
به عنوان اسم خاص به صورت Fukayha یا Fukayhah نگارش میشود و معنای وصفی آن نشاندهنده زن شاد و خوشرو است.
به عربی
این نام در زبان عربی از ماده (ف ک ه) مشتق شده و در متون تاریخی به همین صورت برای خادمه اهل بیت (ع) به کار رفته است.
به فارسی
در زبان فارسی این واژه ترجمه تحتاللفظی متداولی ندارد و بیشتر به عنوان اسم خاص (فکیهه) یا با معادلهای وصفی نظیر خندهرو و خوشطبع شناخته میشود.
در قرآن
عین واژه «فکیهه» به عنوان اسم خاص در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما همخانوادههای لغوی آن مانند «فَاکِهَة» (به معنی میوه) و «فَکِهِینَ» (به معنی شادمانان) در آیات مختلف وجود دارند.
نماد چیست
در بستر تاریخ اسلام و واقعه عاشورا، شخصیت فکیهه نماد بارز وفاداری به اهل بیت (ع)، تحمل رنج اسارت و فداکاری مادرانهای است که فرزند خود (قارب) را در راه دفاع از امام حسین (ع) تقدیم کرد.
جمعبندی و توضیح کامل فکیهه کنیز امام حسین
فکیهه (فُکَیْهَه) یک واژه عمومی یا اصطلاح قرآنی مستقل نیست، بلکه نام یک شخصیت تاریخی ارزشمند در تاریخ اسلام و واقعه کربلا است. او به عنوان کنیز و خادمه در خانه امام حسین (ع) و حضرت رباب خدمت میکرد و همسر عبدالله بن اریقط بود. این بانو همراه با کاروان حسینی در کربلا حضور داشت و فرزندش «قارب بن عبدالله» در روز عاشورا در راه دفاع از امام به شهادت رسید.
از نظر زبانشناسی و ریشهشناسی عربی، نام فکیهه از ماده «ف ک ه» گرفته شده که به معنای زن خوشمنش، متبسم، بذلهگو و شادمان است. اگرچه این اسم ریشه وصفی دارد، اما کاربرد اصلی آن در متون تاریخی و مذهبی به عنوان اسم خاص برای این بانوی فداکار است که پس از عاشورا نیز در زمره اسیران کربلا قرار گرفت و نماد وفاداری و پایداری شد.