یعنی چه
اقتار در لغت به معنی نفقه را بر اهل و عیال تنگ کردن، درویش شدن و سختگیری مالی است. این واژه در متون اخلاقی و دینی در برابر اسراف قرار میگیرد و به رفتاری اشاره دارد که در آن فرد کمتر از حد نیاز و شایستگی خرج میکند.
تلفظ
این کلمه به صورت مصدر باب افعال و با کسر همزه در ابتدا (اِقتار) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه اقتار به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «تنگگیری در خرج» یا «بخل و خساست» به کار میرود و یک کلمه ۵ حرفی است.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه همگی بر مفهوم امساک افراطی و خسیس بودن در پرداخت هزینهها دلالت دارند.
به فارسی
برابرهای فارسی و رایج این کلمه شامل تنگگیری، خساست، امساک، بخل و سختگیری در مخارج است.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش در قرآن کریم به معنی بخل و تنگی آمده است؛ معروفترین آن در آیه ۶۷ سوره فرقان است: «وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا» که ویژگی بندگان راستین را اعتدال در انفاق، و دوری از اسراف و اقتار (تنگگیری) معرفی میکند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات دینی، اقتار به عنوان یک نماد و شاخص برای رفتارهای نکوهیده اخلاقی در حوزه مالدوستی و خسیس بودن شناخته میشود و مظهر خروج از میانهروی است.
جمعبندی و توضیح کامل اقتار
واژه «اقتار» ریشهای عربی دارد و از ماده «ق ت ر» به معنی ضیق و تنگی گرفته شده است. این کلمه در زبان فارسی بیشتر در متون ادبی، فقهی و اخلاقی کاربرد دارد و دقیقاً به مفهوم سختگیری بیش از حد در پرداخت هزینهها و نفقه خانواده اشاره میکند، به طوری که فرد در جایگاه لازم نیز از خرج کردن امتناع میورزد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، اقتار به عنوان یک رذیله اخلاقی در حوزه اقتصادی مطرح است که در نقطه مقابل «اسراف» قرار دارد. دین اسلام هر دو رویه (زیادهروی در خرج و تنگگیری افراطی) را نفی کرده و انسانها را به اتخاذ راه میانه یا همان «قوام» و اعتدال دعوت میکند.