یعنی چه
التعظیم مصدر باب تفعیل از ریشه «ع ظ م» است که به مفهوم بزرگ جلوه دادن، تجلیل و پاسداشت مقام یا جایگاه والای کسی یا چیزی به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی همراه با الگوهای فصاحت به صورت اَتتَعْظیم (با تشدید تاء به دلیل شمسی بودن حرف) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بزرگداشت یا احترام مذهبی»، کلمه التعظیم با ۷ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم التعظیم در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن از واژگانی چون Glorification و Veneration استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه اصالتاً عربی است، مترادفهای هممعنای آن در این زبان شامل التبجیل و الإجلال میشود.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی، این واژه معادل مفاهیمی چون تکریم، بزرگداشت، پاسداشت شأن و منزلت، و کرنش مذهبی یا اخلاقی است.
در قرآن
خود صورت معرفه «التعظیم» در قرآن نیامده، اما فعل آن در آیات ۳۰ و ۳۲ سوره حج به صورت «يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ» و «يُعَظِّمْ حُرُمَاتِ اللَّهِ» برای توصیه به بزرگداشت دستورها و نشانههای الهی به کار رفته است.
نماد چیست
این کلمه یک مفهوم انتزاعیِ رفتاری است و نماد مادی خاصی ندارد؛ اما در مناسک مذهبی، حالت «رکوع» و در سنتهای اجتماعی، خم شدن و دست به سینه ایستادن جلوه فیزیکی آن است.
جمعبندی و توضیح کامل التعظيم
واژه «التعظیم» اصالتاً یک مصدر عربی از ریشه «ع ظ م» است که به معنای بزرگداشتن، تکریم و محترم شمردن یک جایگاه والا به کار میرود. این مفهوم در فرهنگ اسلامی و اخلاقی از اهمیت بالایی برخوردار است و نشاندهنده ادب، شناخت منزلت و فروتنی انسان در برابر بزرگی خداوند یا امور مقدس است.
اگرچه خود این واژه به صورت اسم معرفه در متن قرآن ذکر نشده، اما کاربرد فعلی آن در سوره مبارکه حج، مؤمنان را به بزرگداشت شعائر و حرمتهای الهی دعوت میکند که نشان از ریشه داشتن این مفهوم در تقوای قلبی دارد.
در تداول امروزی و فرهنگ عامه، التعظیم علاوه بر معنای قلبی ستایش، به رفتارهای فیزیکی توام با احترام نظیر سر فرود آوردن، خم شدن و کرنش کردن در برابر بزرگان یا مقامات معنوی نیز اطلاق میشود.