معنی
واژه قدیم در زبان فارسی به هر چیزی که مربوط به گذشتههای دور باشد و زمان زیادی از پیدایش یا ساخت آن گذشته باشد، اطلاق میشود. همچنین در مفاهیم عرفانی و کلامی، این واژه به معنای «ازلی» و بیآغاز به کار میرود که از اوصاف باریتعالی است.
یعنی چه
در بیان ساده، قدیم یعنی چیزی یا زمانی که پیش از این بوده و اکنون دوره آن سپری شده یا اصالت و قدمت پیدا کرده است. در متون فلسفی نیز به چیزی میگویند که وجودش پیشینهای از جنس عدم نداشته باشد.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه صفت مشبهه و اصالتاً عربی است که از ریشه سهحرفی (ق د م) به معنای پیشی گرفتن، تقدم داشتن و قدمت داشتن گرفته شده و از طریق فارسی کلاسیک به زبان فارسی و حتی زبانهای دیگری مانند اردو وارد شده است.
جمله سازی
در جدول
در جداول کلمات متقاطع، اگر نشانههایی مثل «کهنه و دیرینه» یا «ضد جدید» خواسته شود و تعداد حروف ۴ حرف باشد، پاسخ دقیق آن «قدیم» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان قدمت از واژههای مختلفی استفاده میشود؛ برای اشیاء و زمانهای بسیار دور باستانی از ancient، برای عتیقهجات از antique و برای کاربردهای عمومی از old استفاده میکنند. در زبان ترکی نیز کلمه eski کاربرد عام دارد و kadim در متون ادبی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل قدیم
واژه «قدیم» یکی از کلمات کلیدی و پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه در مفهوم عام خود به هر چیزی که زمان زیادی از پیدایش آن گذشته و در برابر نو و جدید قرار دارد، اشاره میکند. در فرهنگ و ادبیات فارسی، قدیم معمولاً یادآور اصالت، سنت، تاریخ و هویت است و مفاهیمی چون درختان کهنسال یا بناهای باستانی مخروبه در هنر، نمادهایی برای تجسم عینی آن هستند.
جالب اینجاست که این واژه علاوه بر کاربرد روزمره، جایگاه ویژهای در قرآن کریم، کلام و فلسفه اسلامی دارد. به عنوان نمونه در آیه ۳۹ سوره یس از تعبیر «الْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ» برای توصیف شاخه کهنه و خمیده خرما استفاده شده است. در اصطلاح فلاسفه و عرفا نیز «قدیم» به معنای موجودی است که وجودش بیآغاز و ازلی است، که این مفهوم مستقیماً به ذات پاک باریتعالی اشاره دارد.