یعنی چه
جسمیت (حاصل مصدر از جسم) به معنای دارای ابعاد و حجم بودن و حالت مادی داشتن است. در اصطلاح فلسفی به صفت یا کیفیتی گفته میشود که به واسطه آن، شیء فضای سهبعدی (طول، عرض، عمق) را اشغال میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت جِسمیّت (jesmiyyat) است که تشدید روی حرف «ی» قرار میگیرد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، پاسخ این مفهوم معمولاً خود واژه «جسمیت» (۵ حرف) یا مترادفهای آن نظیر «مادیت» است.
به انگلیسی
این واژهها در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بُعد مادی، تنپذیری و وجود فیزیکی به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی از این کلمات برای اشاره به ماهیت مادی و بدنی اشیاء استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و ترکیبات فارسی نزدیک به این مفهوم شامل مادی بودن، تنپذیری، حجممندی و داشتن ابعاد فیزیکی است.
در قرآن
واژه «جسمیت» با این ساختار در قرآن نیامده است؛ اما ریشه آن در آیاتی مانند آیه ۲۴۷ سوره بقره («...وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ...») و آیه ۴ سوره منافقون («وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ...») دیده میشود. مفهوم کلامی آن نیز در مباحث تفسیری پیرامون صفات خدا مطرح است.
نماد چیست
این واژه به عنوان یک مفهوم فلسفی نماد سنتی خاصی ندارد، اما در هنر و فلسفه، شکلهای هندسی سهبعدی (مانند مکعب) به عنوان نمادی از حجم و جسمیت در نظر گرفته میشوند. همچنین نماد جلوه فیزیکی انسان در برابر روح است.
جمعبندی و توضیح کامل جسمیت
واژه «جسمیت» از ترکیب کلمه عربی «جِسم» و پسوند مصدرجعلی فارسی «ـیّت» ساخته شده است و به ویژگی یا کیفیت مادی بودن، داشتن جرم، ابعاد و حجم اشغالکننده فضا اشاره دارد. این مفهوم فیزیکی و فلسفی دقیقاً در نقطه مقابل مفاهیمی چون تجرد، معنویت و روحانیت قرار میگیرد و نشاندهنده ابعاد مادی جهان و پدیدههاست.
اگرچه خود این ساختار واژگانی به طور مستقیم در متن قرآن مجید ذکر نشده، اما کلمه پایه آن یعنی جسم و صورت جمع آن (أجسام) در آیات الهی برای توصیف ویژگیهای ظاهری و فیزیکی انسانها به کار رفته است. در مکاتب فلسفی، جسمیت فصل ممیز جوهر مادی از مجردات است و به هر آنچه طول، عرض و عمق دارد اطلاق میشود.