یعنی چه
واژه ادعیاء جمع مکسر «دَعِیّ» است. این کلمه در لغت به معنای کسانی است که به عنوان فرزندخوانده به خانوادهای منسوب شدهاند، یا افرادی که به دروغ یا اشتباه، نسب خود را به شخص دیگری پیوند میزنند.
تلفظ
این کلمه بر وزن «أفعِلاء» تلفظ میشود؛ سکون روی حرف دال، کسره زیر حرف عین و تلفظ الف و همزه در پایان آن.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه ادعیاء به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنمای «پسرخواندهها» یا «مدعیان نسب» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، بیشتر از اصطلاح adopted sons برای اشاره به فرزندخواندهها استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه «د ع و» است و در زبان عربی معیار برای اشاره به منسوبشدگان غیرواقعی استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین معادلهای روان فارسی برای این کلمه، «پسرخواندگان» یا «خواندگان» (به معنای کسانی که به فرزندی فراخوانده شدهاند) است.
در قرآن
این واژه ۲ بار در سوره احزاب به کار رفته است. در آیه ۴ («وَمَا جَعَلَ أَدْعِیَاءَکُمْ أَبْنَاءَکُمْ») اشاره دارد که خداوند فرزندخواندهها را فرزند واقعی قرار نداده، و در آیه ۳۷ به احکام حقوقی ازدواج با همسران سابق آنان میپردازد.
نماد چیست
این کلمه نماد یا استعاره ادبی خاصی ندارد، اما در متون فقهی و اخلاقی، به عنوان نمادی از هویت اعتباری و عدم اختلاط نسبهای واقعی با پیوندهای فرضی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ادعیاء
واژه «ادعیاء» یک اصطلاح لغوی، حقوقی و قرآنی است که به عنوان جمع مکسر واژه «دعیّ» شناخته میشود. این کلمه در اصل اشاره به سنت فرزندخواندگی در شبهجزیره عربستان دارد؛ جایی که افرادی خارج از دایره خویشاوندی خونی، به عنوان فرزند یک خانواده پذیرفته و به نام آن پدر خوانده میشدند.
در فرهنگ اسلامی و با نزول آیات سوره احزاب، این واژه بار حقوقی ویژهای پیدا کرد. قرآن کریم با تفکیک میان «ابناء» (فرزندان حقیقی و صلبی) و «ادعیاء» (فرزندخواندهها)، احکام ارث و محرمیت را دستخوش تغییر کرد تا مرز میان نسب واقعی و انتساب اعتباری کاملاً روشن بماند.
امروزه این کلمه در متون کهن فارسی، شرحهای قرآنی و حل جداول کلمات متقاطع به عنوان مترادف پسرخواندهها و مدعیان هویت یا نسب ساختگی کاربرد دارد و از ریشه اشتقاقی «دعوت و ادعا» سرچشمه میگیرد.