یعنی چه
واژه «ترسائی» در وهله اول به آیین مسیحیت، عیسویت و نصرانیت اشاره دارد. از سوی دیگر، در معنای لغوی و ریشهای به حالت ترس، بیم، هراس و ترسو بودن نیز تعبیر میشود.
تلفظ
این واژه به صورت فتح تاء، سکون را و سین کشیده تلفظ میشود: تَرسائی.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه ترسائی معمولاً به عنوان راهنما برای رسیدن به پاسخهایی چون مسیحیت یا عیسویت به کار میرود و خود واژه نیز ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در معنای دینی معادل Christianity و در معنای حسی معادل fear یا timidity است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و واژگان جایگزین آن شامل مسیحیت، عیسویت، نصرانیت، کیش مسیخا و در وجه لغوی دیگر، ترسویی و هراس است.
در قرآن
خود واژه فارسی «ترسائی» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما از نظر مفهومی، قرآن کریم از پیروان این آیین با عنوان «النَّصَارَیٰ» یاد کرده است. همچنین واژه «رَهْبَانِیَّة» از ریشه رهب (به معنی ترس) با مفهوم زهد و ترسایی عابدان مسیحی قرابت دارد.
نماد چیست
در بعد مذهبی و تاریخی، ترسائی با نماد چلیپا یا همان صلیب شناخته میشود. با این حال، در ادبیات عرفانی فارسی، ترسا و ترسایی به نمادی برای وارستگی از عادات و رسوم ظاهری و رسیدن به مرتبه تجرد و پاکی روحانی بدل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل ترسائی
واژه «ترسائی» یکی از کلمات کهن و اصیل زبان فارسی است که دو لایه معنایی متمایز را در خود جای داده است. در لایه نخست و رایجتر تاریخی، این واژه حاصل پیوند «ترسا» (مسیحی/راهب) با پسوند مصدری است و به آیین مسیحیت، عیسویت و نصرانیت اشاره دارد. ریشه این تسمیه به زبان پهلوی و واژه «ترساک» بازمیگردد که به معنای خداترس و خاشع در برابر پروردگار بوده و به عنوان ترجمهای از اصطلاح سریانی برای توصیف راهبان به کار میرفته است.
در لایه معنایی دوم، این واژه مستقیماً از ریشه «ترس» و پسوند «-ایی» ساخته شده و به معنای حالت ترس، بیمناکی، هراس و ترسویی است. این واژه ۶ حرفی در ادبیات عرفانی ایران زمین نیز جایگاه ویژهای دارد و شاعران بزرگ اغلب آن را استعارهای از تجرد روحانی و بریدن از تعلقات قشری و ظاهری دین قرار دادهاند.