یعنی چه
عالم طبیعت به جهان مادی، فیزیکی و محسوسی اطلاق میشود که پدیدههایی مانند کوه، دریا، گیاهان و جانوران را در بر میگیرد. در دیدگاه فلسفی، این عالم مرتبهای از هستی است که بر پایه حرکت، زمان، مکان و قوانین طبیعی استوار بوده و با حواس پنجگانه انسان درک میشود؛ این مفهوم در برابر عالم عقل و ماوراء طبیعت قرار دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب اضافی به صورت «عالَمِ طَبیعَت» (ʿālam-e ṭabīʿat) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «عالم طبیعت»، خود واژه دارای ۹ حرف است. بسته به تعداد حروف طراح جدول، کلماتی نظیر ناسوت، گیتی یا جهان ماده نیز میتوانند به عنوان پاسخ جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این مفهوم از عباراتی استفاده میشود که بر جنبه طبیعی یا فیزیکی این جهان تأکید دارند.
به عربی
این ترکیب خود از ریشههای عربی ساخته شده و در متون عربی نیز به همین صورت یا به شکل العالم المادی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی برای این اصطلاح شامل «جهان مادی»، «گیتی»، «جهان طبیعت» و «عالم محسوسات» است که همگی اشاره به ساختار فیزیکی خلقت دارند.
در قرآن
عین عبارت «عالم طبیعت» در متن قرآن نیامده است و وضعیت لفظی آن نامشخص است؛ اما این مفهوم به صورت کاملاً بارز با تعابیری همچون «عالم الشهادة» (جهان آشکار)، «الخلق» (در برابر الامر) و دعوت به تدبر در آیات آفاقی (مانند باد، باران و آسمانها) مطرح شده است.
نماد چیست
در فلسفه و عرفان، عالم طبیعت نمادی از دگرگونی، حرکت، گذرا بودن و مادیت است. این جهان به عنوان مرتبه نازل هستی و آیینهای برای تجلی اسماء و صفات الهی شناخته میشود و عناصر چهارگانه (آب، باد، خاک، آتش) نمادهای اصلی ساختار آن هستند.
جمعبندی و توضیح کامل عالم طبیعت
عالم طبیعت ترکیبی اصطلاحی در زبان فارسی است که از دو واژه با ریشه عربی (عالم از ریشه علم و طبیعت از ریشه طبع) تشکیل شده است. این اصطلاح به کل جهان فیزیکی، مادی و پدیدههای مشهود آن نظیر جانداران، کوهها و دریاها اشاره دارد که قانونمندیهای تجربی و حواس پنجگانه انسان بر آن احاطه دارند.
در نظامهای فلسفی و عرفانی شرق، عالم طبیعت که گاه «ناسوت» یا «عالم شهود» نامیده میشود، پایهایترین و مادیترین مرتبه از مراتب هستی است. این عالم در تقابل مستقیم با جهانهای مجرد مانند عالم عقل، عالم معنا و ماوراء طبیعت قرار میگیرد و ویژگی بارز آن دگرگونی مستمر، زمانمندی و مکانمندی است.
اگرچه این عبارت به صورت لفظی در متون دینی مانند قرآن کریم یافت نمیشود، اما ارزش مفهومی بالایی داشته و تحت عناوینی چون نشانه های آفاقی و جهان خلقت، انسان را به تفکر در نظم و قوانین حاکم بر آن برای پی بردن به ماورای این پرده مادی دعوت میکند.