یعنی چه
در دستور زبان فارسی، به پیشوندهای تصریفی مانند «می» و «همی» که به آغاز فعل افزوده میشوند تا نشان دهند کار در جریان بوده، تکرار میشده یا به صورت عادت انجام میگرفته است، نشانه فعل استمراری میگویند. این نشانهها بیانگر نمود استمراری در زمانهای ماضی استمراری و مضارع اخباری هستند.
تلفظ
این عبارت ترکیبی به صورت واجبستهای متوالی و با کسر اضافه بین کلمات تلفظ میشود: [nešāne-ye fe'l-e estemrārī]
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان معما، اگر خود عبارت مد نظر باشد ۱۶ حرف دارد، اما در اکثر موارد پاسخ دقیق و کاربردی آن به عنوان پیشوند استمراری، کلمه «می» (۲ حرف) یا «همی» (۳ حرف) است.
به انگلیسی
در زبانشناسی ساختاری و انگلیسی، برای توصیف این ابزار دستوری از اصطلاحات مربوط به نمود پیشرونده یا استمراری استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح مستقیم مکتوبی به عنوان پیشوند وجود ندارد، اما مفهوم استمرار با قراردادن فعل کمکی «کان» پیش از فعل مضارع یا از طریق دلالت معنایی خود مضارع (تجدد و استمرار) رسانده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برخلاف فارسی که از پیشوند استفاده میشود، از پسوندهای تصریفی خاصی مانند yor یا makta برای بیان نمود استمراری فعل بهره میبرند.
به فارسی
معادلهای سره و دفتری این اصطلاح دستوری در زبان فارسی شامل «جزء پیشین استمرار»، «پیشوند تصریفی می» و «نشانگر زمان استمراری» است.
جمعبندی و توضیح کامل نشانه فعل استمراری
عبارت «نشانه فعل استمراری» در دستور زبان فارسی یک ترکیب وصفی-اضافی است که به ابزارهای ساختاری بیانکنندهٔ نمود استمراری اشاره دارد. اصلیترین و رایجترین نشانه در زبان فارسی امروز، پیشوند تصریفی «می» است که در گذشته به صورت «همی» به کار میرفت. این جزء پیشین به ابتدای صیغههای افعال ماضی و مضارع افزوده میشود تا جریان داشتن، تکرار یا عادت را در زمان نشان دهد.
از نظر ریشهشناسی، پیشوند «می» بازمانده واژه فارسی باستان hamaiwa و فارسی میانه hamē به معنای «همیشه» است که به مرور زمان تغییر نقش دستوری داده و از یک قید زمان به یک پیشوند تصریفی متصل تبدیل شده است. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی، عربی و ترکی، این ویژگی دستوری به ترتیب با افعال کمکی و پسوندهای خاص توصیف و معادلسازی میشود.