یعنی چه
این عبارت ترکیبی وصفی و عطفی است که برای توصیف اوصاف الهی و جلال مطلق خداوند به کار میرود و برتری مطلق و غیرقابلانقیاد ذات باریتعالی را میرساند. کلمه کبریایی در این ترکیب بر بزرگیِ ویژه، منحصربهفرد و اوج کمال غیرحسی تأکید دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت مصوتها و صامتهای باز به این شکل است: «عَظَمَت» (Ażamat) + «وَ» (va) + «شُکوهِ» (Shokooh-e) + «کِبرِیایی» (Kebriyaayi).
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این عبارت معمولاً به عنوان نشانه یا پاسخ برای بزرگی مطلق خداوند یا حشمت الهی به کار میرود و دقیقاً دارای ۱۶ حرف است.
به انگلیسی
برای انتقال حس ادبی و مذهبی این عبارت در زبان انگلیسی، از واژگانی که به جلال، شکوه و ابهت بیپایان پادشاهی یا الهی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که ریشه کلمات این عبارت عربی است، در زبان عربی برای رساندن این مفهوم عمیق از ترکیباتی چون العظمة والکبریاء یا الجلال والکبریاء الهی بهره میبرند.
به فارسی
معادلهای خالص یا ترکیبی آن در زبان فارسی شاهنامهای و اصیل شامل واژههایی چون «فرّ و مهابت»، «بزرگمنشی مطلق»، «پادشاهی مطلق وجود» و «والایی بیکران» است.
در قرآن
اگرچه این ترکیب چهارکلمهای به صورت لفظی و پیاپی در قرآن نیامده، اما ریشهها و مفاهیم آن به کرات استفاده شده است. بارزترین نمونه آن واژه «الکبریاء» در آیه ۳۷ سوره جاثیه است که عظمت و بزرگی مطلق در آسمانها و زمین را مخصوص خداوند میداند.
جمعبندی و توضیح کامل عظمت و شکوه کبریایی
عبارت «عظمت و شکوه کبریایی» یکی از رساترین و فاخرترین ترکیبات توصیفی در زبان و ادبیات فارسی است که برای بیان بالاترین حد از جلال، ابهت، و بزرگی غیرقابلوصف به کار میرود. ریشه کلمات اصلی این عبارت یعنی عظمت و کبریا به زبان عربی بازمیگردد، اما در ترکیب با ساختار زبان فارسی، به اصطلاحی منحصربهفرد برای توصیف اوصاف جلال خداوند و قدرت مطلقه او تبدیل شده است.
در متون عرفانی و دینی، این تعبیر تجلی ذات اقدس الهی است که هیچ مخلوقی را یارای برابر شدن با آن نیست. نمادهای طبیعی همچون آسمانهای بیکران و کهکشانهای دوردست در جهان مادی تداعیگر گوشهای از این حشمت الهی هستند. از نظر ساختاری نیز این عبارت در بازیهای کلامی و جدولها به عنوان یک ترکیب شانزده حرفی شناخته میشود که مترادفهای پرکاربردی چون جلال و جبروت دارد.