یعنی چه
التجا جستن در لغت به معنای روی آوردن به کسی یا جایی برای دریافت حمایت، نجات و امنیت است. این واژه در فارسی امروز بیشتر به صورت «پناه بردن» یا «پناه جستن» در موقعیتهای سخت و بحرانی به کار میرود.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از واژه عربی اِلتِجاء (با حذف همزه پایانی در فارسی) و فعل فارسی جُستَن است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «التجا جستن» با ۹ حرف است. از دیگر پاسخهای احتمالی میتوان به «پناه بردن» یا «استعاذہ» اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم عباراتی نظیر take/seek refuge و همچنین appeal به معنی استمداد و التماس به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی از ریشه اصلی واژه یعنی فعل «لجأ» یا ساختار باب استفعال مانند «استجاره» برای بیان این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل «پناه بردن»، «پناهجویی»، «استمداد» و در لحن عامیانهتر یا استعاری «دست به دامان کسی شدن» است.
در قرآن
خود واژه «التجاء» در قرآن نیامده، اما ریشه آن در قالب کلمه «مَلْجَأ» (پناهگاه) ۳ بار به کار رفته است؛ مانند آیه ۱۱۸ سوره توبه: «...وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ...» که به مفهوم پناه بردن به خدا اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه نماد نیاز مبرم انسان به یک قدرت برتر در لحظات خطر و ناامیدی است. در آثار هنری (مانند مینیاتورهای ایرانی) این مفهوم اغلب با نمادهایی چون پناه بردن آهو به امام یا دستهای رو به آسمان انسان در میان تاریکی تصویر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل التجا جستن
واژه «التجا جستن» یک عبارت ترکیبی رسمی و ادبی در زبان فارسی است که از ترکیب مصدر عربی «التجاء» (از ریشه لجأ به معنی پناه گرفتن) و فعل فارسی «جستن» ساخته شده است. این اصطلاح به معنای پناه بردن، طلب امنیت کردن و روی آوردن به یک قدرت یا شخص بالاتر برای رهایی از سختیها و خطرات به کار میرود.
اگرچه این واژه در گفتوگوهای روزمره کمتر شنیده میشود، اما در متون مذهبی، عرفانی و حقوقی کاربرد فراوانی دارد. در ادبیات فارسی و فرهنگ قرآنی، التجا جستن عمدتاً نشاندهنده نیاز ذاتی مخلوق و پناه بردن انسان به درگاه خداوند یا یک ملجأ امن در مواجهه با شداید روزگار است.