یعنی چه
سنقور (یا سنقر) در لغت به نوعی پرنده شکاری بزرگ-جثه، قدرتمند و بسیار چالاک اشاره دارد که از خانواده عقابها و بازها محسوب میشود. این پرنده در گذشته به دلیل مهارت بالا در شکار، محبوب پادشاهان و شکارچیان بوده است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت سُنقور (با ضمه حرف سین) تلفظ میشود و در متون کهن و گویشهای مختلف به صورت سُنقُر یا سُنقار نیز ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش «نوعی پرنده شکاری» یا «باز شکاری» کلمه ۵ حرفی «سنقور» است. نمونههای مشابه آن سنقر، چرغ و شنگار هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این پرنده شکاری عموماً از واژه Falcon (به معنای مطلق شاهین) و در اصطلاح دقیق زیستشناسی از واژه Harrier استفاده میشود.
به ترکی
ریشه این واژه ترکی است. در زبان ترکی استانبولی و ترکی قدیم، واژههای Sungur یا Sonkur دقیقاً به همین پرنده شکاری نیرومند اشاره دارند.
به فارسی
از آنجا که سنقور واژهای وارداتی از زبان ترکی است، معادلهای اصیل فارسی و واژههای همرده آن در زبان ادبی فارسی شامل «باز»، «شاهین»، «چرغ» و «شنگار» میشود.
در قرآن
واژه سنقور ریشه عربی یا سامی ندارد و یک لفظ ترکیـفارسی است؛ به همین دلیل هیچگونه کاربرد مستقیم یا غیرمستقیمی در آیات قرآن کریم ندارد.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و فرهنگ عامه، سنقور به دلیل چشمان تیزبین و قدرت بالا در شکار، نماد بیباکی، قدرت بلندپروازی و نگاه شاهانه است و در شعر کهن در تقابل با پرندگان اهلی و ظریف مثل طوطی و بلبل میآید.
جمعبندی و توضیح کامل سنقور
واژه «سنقور» (که به صورت سنقر نیز نوشته میشود) یک واژه وامگرفته از زبان ترکی است که از دیرباز به زبان و ادبیات فارسی وارد شده است. این کلمه به نوعی پرنده شکاری بزرگجثه و بسیار چالاک از خانواده عقابها و بازها اشاره دارد که به دلیل مهارت چشمگیرش در شکارگری، در گذشته بسیار مورد توجه پادشاهان بوده است.
این واژه افزون بر کاربرد در قلمرو زیستشناسی و ادبیات منظوم فارسی، به عنوان نماد قدرت، تیزبینی و بلندپروازی شناخته میشود. همچنین نام شهر «سنقر» در ایران نیز ریشه در همین واژه و نام یکی از حاکمان سلجوقی دارد. در سرگرمیها و جدول کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی برای پرندگان شکاری کاربرد زیادی دارد.