یعنی چه
این اصطلاح به معنای رویداد یا پیشامدی است که شانس وقوع آن بسیار زیاد و فاصلهاش با اطمینان کامل (۱۰۰٪) اندک باشد؛ به طوری که ذهن آن را قطعی میپندارد، هرچند که همچنان احتمال ناچیزی برای عدم وقوع آن وجود دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت ترکیبی به صورت [ehtemāl-e gharib be yaqin] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این نشانه عبارت «احتمال قریب به یقین» است که از ۱۶ حرف تشکیل میشود. از معادلهای کوتاهتر آن میتوان به «بسیار محتمل» اشاره کرد.
به عربی
در زبان عربی برای رساندن این مفهوم از اصطلاحاتی مانند «احتمال قریب إلى اليقين»، «شبه مؤكد» یا «راجح جداً» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و جایگزینهای فارسی برای این عبارت شامل تعابیری چون «نزدیک به یقین»، «بسیار محتمل»، «تقریباً قطعی» و «به گمان بسیار» است.
در قرآن
این ترکیب چهارکلمهای به طور کامل در متن قرآن ذکر نشده است؛ با این حال، اجزای سازنده آن مانند «یقین» (در عباراتی مثل علمالیقین و عینالیقین) و «قریب» (به معنی نزدیک) در آیات متعددی به صورت جداگانه آمدهاند و از نظر مفهومی با حوزه «ظن غالب» در تفسیر انطباق دارد.
نماد چیست
در نظریه احتمالات و آمار، این مفهوم معادل عبارت «Almost surely» (تقریباً قطعاً) است و با نماد ریاضی $P(E) = 1$ یا مخفف .a.s نشان داده میشود؛ به این معنی که احتمال وقوع پیشامد ۱۰۰٪ است، اما رخ ندادن آن به صورت نظری محال نیست.
جمعبندی و توضیح کامل احتمال قریب به یقین
عبارت «احتمال قریب به یقین» یکی از اصطلاحات پرکاربرد در زبان عامه، ادبیات حقوقی و مباحث علمی مانند آمار و ریاضیات است. این اصطلاح نشاندهنده وضعیتی است که در آن شانس وقوع یک پدیده به قدری بالا است که ذهن انسان آن را حتمی تلقی میکند، گرچه به لحاظ منطقی هنوز احتمالِ بسیار اندکی برای رخ ندادن آن متصور است.
در ریاضیات و نظریه احتمال، تفکیک ظریفی بین «قطعی» و «قریب به یقین» وجود دارد؛ به طوری که یک پیشامد قریب به یقین احتمال وقوعی برابر با ۱ دارد، اما بر خلاف پدیدههای قطعی، عدم وقوع آن از نظر تئوری غیرممکن نیست. این ترکیب از سه کلمه با ریشه عربی (احتمال، قریب، یقین) و یک حرف ربط فارسی تشکیل شده است.